Τρίτη 15 Ιούνιου 2010,
Πρεμιέρα για το νέο τραγούδι των Disturbed το οποίο ακούει στο όνομα "Another Way to Die". Πρέπει να ομολογήσω ότι καθώς άκουγα το κομμάτι αυτό στο Youtube, ήθελα πραγματικά να βάλω τα κλάματα από την απογοήτευση μου. Περίμενα κάτι πολύ πιο δυνατό, κάτι που να είναι εντελώς kick ass ρε παιδί μου, σε φάση Down with the Sickness ή Stupify. Το trailer του κομματιού ήταν πολλά υποσχόμενο αλλά τελικά το τραγούδι ήταν απαράδεκτο. Τίποτα, μήδεν εις το πηλίκον.
Καταρχάς, το τραγούδι έχει έναν έντονο κοινωνικο-περιβαλλοντολογικό χαρακτήρα. Αν δει κανείς και το video clip, θα καταλάβει τι εννοώ. Και λέω εγώ τώρα, ΠΟΙΟΣ ΧΕΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Πραγματικά, το τελευταίο που θα ήθελα να ακούσω σε ένα hard rock - metal τραγούδι είναι διάφορες μπούρδες για το περιβάλλον, για το πως οδεύουμε στην καταστροφή και άλλους τέτοιους κλαψιάρικους στίχους που με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Οχι απλά αδιάφορο αλλά μου την δίνουν και στα νεύρα. Έχουμε πήξει στους wanna be σωτήρες του πλανήτη με τους οποίους βέβαια θα ασχοληθώ σε άλλο άρθρο.
Όσο για την μουσική, όπως ανέφερα και προηγουμένως, ήθελα κάτι πιο δυνατό. Κάτι που να με κάνει να χτυπηθώ λίγο, έτσι για το γαμώτο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλά για ένα τυχαίο συγκρότημα. Εδώ μιλάμε για τους Disturbed οι οποίοι έχουν στην πλάτη τους μερικά φοβερά τραγούδια τα οποία δεν μπορώ να απαριθμήσω γιατί δεν θα ήξερα από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Η μουσική του Another Way to Die είναι λίγο πολύ μονότονη και μετά από ένα σημείο καταντάει κουραστική ενώ το solo κιθάρας θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο. Συνοψίζοντας λοιπόν, έχουμε ένα μουσικά φτωχό κομμάτι με τραγικούς στίχους. Αν θα έπρεπε να το βαθμολογήσω, θα του έβαζα ένα 4 και αυτό επειδή σέβομαι την ιστορία των Disturbed. Ας ελπίσουμε ότι το album Asylum το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο θα περιέχει μερικά σοβαρά κομμάτια και οχι άλλες τέτοιες βλακείες του τύπου "Yeah baby, let's save the world!!!"
Όταν ακούω Disturbed, θέλω κάτι σαν κι' αυτό:
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Παρασκευή 4 Ιουνίου 2010
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Ανδρέας Παπανδρέου και ΔΝΤ
Η Ελλάδα μέχρι σήμερα είχε γνωρίσει μόνο υποδείξεις-πιέσεις για προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στις συστάσεις του. Οι τελευταίες έχουν γίνει κατά καιρούς είτε με γνωματεύσεις εμπειρογνωμόνων είτε με εκθέσεις, που γίνονται για όλα τα μέλη του. Η πρώτη χρονολογικά ανάμειξή του στα ελληνικά πράγματα ήταν το 1953.
Του Τάκη Κατσιμαρδου από το Έθνος, 25/04/2010
Hταν τότε που η κυβέρνηση Παπάγου, με υπουργό Συντονισμού τον Μαρκεζίνη, είχε υποτιμήσει κατά 50% τη δραχμή έναντι του δολαρίου. Το μέτρο πάρθηκε με τη σύμφωνη γνώμη και βοήθεια του ΔΝΤ, αφού είχε προηγηθεί σχετικά μεγάλο διάστημα μελετών (η υποτίμηση εκκρεμούσε από τον προηγούμενο χρόνο). Το ίδιο ισχύει και για τα μέτρα που τη συνόδευσαν (προστασία ξένων επενδύσεων, φιλελευθεροποίηση του εξωτερικού εμπορίου, κατάργηση περιορισμών σε εισαγωγές προϊόντων κ.λπ.).
Το ξένο κεφάλαιο τη δεκαετία του 1950 είχε εξασφαλισμένα ειδικά προνόμια και απαλλαγές, που υπερβαίνανε τις προδιαγραφές τις οποίες έθετε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Ενώ οι απώλειες στη δανειοληπτική φερεγγυότητα της χώρας αντιμετωπίζονταν με αυξήσεις των επιτοκίων. Αλλωστε, τα συνήθη μεγέθη που έμπαιναν στο στόχαστρο του ΔΝΤ (κοινωνικές δαπάνες, μισθοί-συντάξεις, δημόσιες επιχειρήσεις κ.λπ.) ήταν ελάχιστα.
Ιδρυτικό μέλος
Ετσι, ο οργανισμός δεν χρειάστηκε να επέμβει ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις να προσφύγουν σ’ αυτόν. Αν και η Ελλάδα ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του. Με συμμετοχή, μάλιστα, στη διαμόρφωσή του, κατά τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, όπου γεννήθηκε το ΔΝΤ. Στην περίφημη αυτή διάσκεψη, που καθόρισε τη νομισματική εικόνα του κόσμου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκπροσωπήθηκαν 44 χώρες του αντιχιτλερικού συνασπισμού. Ανάμεσά τους και η χώρα μας, μέσω της κυβέρνησης του Καΐρου, αφού ακόμη μαινόταν ο πόλεμος.
Στους 700 περίπου κρατικούς εκπροσώπους, που συνήλθαν στο ξενοδοχείο Mount Washington του Νιου Χαμσάιρ, από τις 1-22 Ιουλίου 1944, συγκαταλεγόταν πενταμελής ελληνική αντιπροσωπεία. Δυο μέλη της, για διαφορετικούς λόγους σε διαφορετικές εποχές, θα σημαδέψουν τη σύγχρονη Ιστορία μας. Πρόκειται για τους Κυριάκο Βαρβαρέσο και Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο πρώτος ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας και ο δεύτερος μέλος της, ως τεχνικός εμπειρογνώμονας. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε αν ο νεαρός τότε Παπανδρέου διαδραμάτισε ρόλο και ποιον ακριβώς. Ο Κ. Βαρβαρέσος, πάντως, με την ιδιότητα του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και του πρέσβη-αντιπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης στο εξωτερικό, πήρε ενεργό μέρος στην προετοιμασία της συμφωνίας, ενώ στη διάσκεψη ήταν ένας από τους εισηγητές.
Πριν τη σύγκλησή της, ως υπουργός Οικονομικών (παραιτήθηκε τον Απρίλιο του 1944 όταν πρωθυπουργός αναλάμβανε ο Γ. Παπανδρέου), μετείχε στις διεργασίες για τη σύνταξη του τελικού κειμένου, που παρουσιάστηκε στο Μπρέτον Γουντς.
Με βάση αυτό ιδρύθηκαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και το δολάριο ανακηρύχτηκε ουσιαστικά παγκόσμιο χρήμα.
Σύμφωνα με όσα παραθέτει ο Ηλίας Βενέζης («Χρονικόν της Τραπέζης της Ελλάδος») στη φάση της προετοιμασίας της διάσκεψης (Ιούνιος 1943 – Ιούνιος 1944), ο Βαρβαρέσος «εξέθεσε τας ελληνικάς αντιρρήσεις, δοθέντος ότι η χώρα μας πολύ ολίγην ωφέλειαν ημπορούσε να περιμένει από το σχέδιον εκείνο, ενώ της εζητεϊτο να αναλάβη σοβαράς υποχρεώσεις ως προς την μέλλουσαν συναλλαγματικήν της πολιτικήν?»
Την ίδια εκτίμηση επανέλαβε προς την ελληνική κυβέρνηση και μετά το τέλος της διάσκεψης. Δεν έπεσε έξω…
Ο Ελληνας «γκουρού»
Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος (1884 -1957) ήταν καθηγητής πολιτικής οικονομίας στη Νομική Αθηνών, υπήρξε για πολλά χρόνια υποδιοικητής και διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και την περίοδο του μεσοπολέμου δεσπόζουσα φυσιογνωμία στην ελληνική οικονομία. Μετά την απελευθέρωση θήτευσε για ένα διάστημα ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βούλγαρη αλλά και ως υπουργός, όμως απέτυχε στην εφαρμογή του οικονομικού προγράμματός του. Κλασική θεωρείται η έκθεσή του για την ελληνική οικονομία (1952). Μέχρι τον θάνατό του υπήρξε σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον.
Το χρονικό της ίδρυσης του ΔΝΤ
Ιούλιος 1944
Συγκροτείται το σύστημα Μπρέτον Γουντς με όργανα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. Εχουν προηγηθεί διαβουλεύσεις πάνω από έναν χρόνο, με επίκεντρο ένα βρετανικό και ένα αμερικανικό σχέδιο. Οι θέσεις των ΗΠΑ επικρατούν πλήρως στα βασικά ζητήματα.
Δεκέμβριος 1945
Εναν και πάνω χρόνο μετά το Μπρέτον Γουντς εκπρόσωποι από 28 χώρες συγκεντρώθηκαν στις ΗΠΑ και κυρώσανε τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί εκεί. Ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Τυπικά αρχίζει η λειτουργία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, με έδρα την Ουάσιγκτον.
Μάρτιος 1946
Συνέρχονται για πρώτη φορά τα διοικητικά συμβούλια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το κεφάλαιό τους ορίστηκε στα 16 δισ. δολάρια. Τη μεγαλύτερη συμμετοχή (περίπου στο μισό) είχαν οι ΗΠΑ. Ετσι ουσιαστικά και τυπικά μετατρέπονταν σε όργανα του Λευκού Οίκου και της Γουόλ Στριτ.
Δύο υπομνήματα με προτάσεις και θέσεις για τη λειτουργία του Ταμείου
Οι Ελληνες προέβαλλαν αντιρρήσεις…
Σήμερα που η χώρα παραδίδεται στα χέρια του ΔΝΤ, ίσως, φαίνεται περίεργο. Αλλά κάποτε, αν και κατεστραμμένη από τον πόλεμο, η Ελλάδα άρθρωνε λόγο για τις αρχές λειτουργίας του οργανισμού. Οι αντιρρήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Μπρέτον Γουντς είχαν σχέση με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τα κρατικά αποθέματα και τη συμμετοχή της χώρας μας στο αρχικό κεφάλαιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Ο Βαρβαρέσος υπέβαλε δύο υπομνήματα «εις τα οποία εξεθετε τας ελληνικάς αντιρρήσεις. Το πρώτον υπόμνημα ησχολείτο με το σχέδιον καθ’ εαυτό και με την σημασίαν του διά την οργάνωσιν των διεθνών συναλλαγών, και επέκρινε ιδιαιτέρως τας περί Scarce currency διατάξεις».
Πρόκειται για άρθρο του αρχικού σχεδίου, που πρόβλεπε διακρίσεις σε βάρος χωρών που τα αποθεματικά τους δεν ήταν επαρκή (στην τελική συμφωνία θα απαλειφθεί). Στο δεύτερο υπόμνημα επισημαινόταν ότι πρακτικά τα όργανα που δημιουργούνταν δεν θα πρόσφεραν στην αντιμετώπιση των ελληνικών μεταπολεμικών προβλημάτων. Σημαντική ήταν και η παρέμβασή του στην επιτροπή για την ίδρυση του ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Βενέζη, με πρότασή του, αφαιρέθηκε από το κείμενο της συμφωνίας «διάταξις η οποία προέβλεπε την επιβολήν της ρήτρας του χρυσού εις τα δάνεια του ΔΝΤ.
Και η συμμετοχή της Ελλάδος εις το κεφάλαιον της Διεθνούς Τραπέζης από 40 εκατομμύρια εις τα οποία είχεν ορισθεί αρχικώς, περιωρίσθη εις 25 εκατομμύρια δολλάρια»
Τα αποθέματα
Το κεντρικό πρόβλημα για τον Βαρβαρέσο ήταν η διατήρηση των ελληνικών αποθεμάτων σε χρυσό. Αυτά δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ούτε για εξόφληση δανείων ούτε για αγορά αγαθών, αλλά για μελλοντική ανάπτυξη. Η ειρωνεία είναι πως πράγματι αυτό έγινε δυνατό, σε μεγάλο βαθμό, αλλά αμέσως μετά τον πόλεμο θα εξανεμιστούν στο κερδοσκοπικό όργιο που ακολούθησε.
Οπως προκύπτει από τα οικονομικά «πιστεύω» του Βαρβαρέσου, αλλά και του άλλου καθηγητή οικονομολόγου Σμπαρούνη, η ελληνική αντιπροσωπεία στο Μπρέτον Γουντς θεωρητικά ήταν υπέρ του σχεδίου και των ρυθμίσεων του Κέινς («μεγαλοφυείς» χαρακτήριζε τις προτάσεις του ). Αλλά φαίνεται πως είχε την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από τους Αμερικανούς, που είχαν άλλο σχέδιο. Η προτροπή του λόρδου οικονομολόγου «εμείς πληρώσαμε με αίμα (τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ας πληρώσουν τώρα οι Αμερικανοί με χρήμα (το μεταπολεμικό κόστος της ανασυγκρότησης)», ήταν σίγουροι πως θα έμενε στη σφαίρα των ευχών.
Στην ελληνική αντιπροσωπεία εκτός από τον Βαρβαρέσο και τον Παπανδρέου μετείχαν ακόμη: 1) ο Αλέξανδρος Αργυρόπουλος, διευθυντής τότε του Εμπορικού και Οικονομικού Τμήματος του υπουργείου Εξωτερικών. Διπλωμάτης καριέρας από το 1919, που εκπροσώπησε τη χώρα σε πολλές διεθνείς διασκέψεις, 2) ο Αθανάσιος Σμπαρούνης, γενικός διευθυντής τότε του υπουργείου Οικονομικών, ενώ υπήρξε καθηγητής δημόσιας οικονομίας στην ΑΣΟΕΕ και μεταπολεμικά υπουργός Οικονομίας, 3) Αλέξανδρος Λοβέρδος ως τεχνικός Σύμβουλος και 4) Καίτη Κυριαζή (γυναίκα του Αργυρόπουλου) ως γραμματέας.
Ο νεαρός οικονομολόγος
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν παίρνει μέρος στη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, είναι μόλις 26 χρόνων. Είναι βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και εκείνη την περίοδο υπηρετεί ως εθελοντής του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού (εξετάζει μοντέλα για τον κατάλληλο χρόνο επισκευής πλοίων). Την προηγούμενη χρονιά έχει τελειώσει το διδακτορικό του για «Το είδος και το εύρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας». Αυτό φαίνεται ότι είναι το «διαβατήριο» για να γίνει μέλος της αντιπροσωπείας. Είναι άλλωστε και γιος του Ελληνα πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου…
ΑΝ. Παπανδρέου
«Ολοι ξέρουμε τις συνέπειες…»
Το 1985, όταν πάλι το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο, στις υποδείξεις για προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ο πρωθυπουργός Αν. Παπανδρέου απαντούσε με διάγγελμα στους πολίτες: «Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που είναι τόσο ευαίσθητη σε θέματα που αφορούν την εθνική μας ανεξαρτησία, δεν είναι δυνατόν να διακινδυνεύσει, έστω και στο παραμικρό, μια τέτοια εξέλιξη (απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας, δηλαδή του εθνικού μας ελέγχου πάνω στη χάραξη της οικονομικής μας πολιτικής). Γιατί, πέρα από το θέμα της αρχής… υπάρχει και σοβαρή ιδεολογική αντίθεση με το είδος της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλεται από τους διεθνείς χρηματοδοτικούς οργανισμούς σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί όλοι ξέρουμε τις συνέπειες για τον λαό από τις νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιβλήθηκαν σε όσες χώρες παρενέβησαν οι διεθνείς οργανισμοί…».
Ο Αν. Παπανδρέου διατύπωνε την άποψη μετά λόγου γνώσεως. Οχι μόνον από τη συσσωρευμένη έως τότε εμπειρία για τη δράση του ΔΝΤ, το οποίο από τη δεκαετία του 1970 είχε μετατραπεί σε δανειοδοτικό βραχίονα επεμβάσεων της Ουάσιγκτον. Αλλά και ως ο θεωρητικός του «Πατερναλιστικού Καπιταλισμού» και «του μύθου της αγοράς». Αλλωστε, ήταν και ο ίδιος παρών στην ιδρυτική διάσκεψη του ΔΝΤ, όταν ανακηρύχτηκε σε κυματοθραύστη των συναλλαγματικών ανισορροπιών, που απειλούσαν τον καπιταλισμό.
Είκοσι χρόνια αργότερα (2005) ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, ήταν προσκαλεσμένος του Ιδρύματος Αν. Παπανδρέου και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου. Μιλούσε στην Αθήνα με θέμα του τις συνταγές-δόγματα και την πρακτική του ΔΝΤ.
Στην ομιλία του -ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Αν. Παπανδρέου – διατύπωνε το συμπέρασμα ότι όπου οι «συνταγές» επιβλήθηκαν, απέτυχαν, ενώ «υποβάθμισαν και αποδυνάμωσαν τη δημοκρατία». Παρατηρούσε, ακόμη, ότι οι αρχές του ΔΝΤ δεν ήταν μόνο ένα «σύνολο οικονομικών δογμάτων», αλλά και μια «φιλοσοφία». Στον αντίποδα ακριβώς της σκέψης του Αν. Παπανδρέου, ο οποίος θα επιχειρούσε, όπως πρόσθετε ο Στίγκλιτς, να πείσει τις χώρες, που εφάρμοζαν τις αρχές του ΔΝΤ, ότι η αποδοχή τους δεν είναι προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας.
Τον Στίγκλιτς είχε παρουσιάσει τότε στο κοινό, μετά πολλών επαίνων, ο σημερινός πρωθυπουργός. Το ερώτημα είναι αν τον άκουγε…
Του Τάκη Κατσιμαρδου από το Έθνος, 25/04/2010
Hταν τότε που η κυβέρνηση Παπάγου, με υπουργό Συντονισμού τον Μαρκεζίνη, είχε υποτιμήσει κατά 50% τη δραχμή έναντι του δολαρίου. Το μέτρο πάρθηκε με τη σύμφωνη γνώμη και βοήθεια του ΔΝΤ, αφού είχε προηγηθεί σχετικά μεγάλο διάστημα μελετών (η υποτίμηση εκκρεμούσε από τον προηγούμενο χρόνο). Το ίδιο ισχύει και για τα μέτρα που τη συνόδευσαν (προστασία ξένων επενδύσεων, φιλελευθεροποίηση του εξωτερικού εμπορίου, κατάργηση περιορισμών σε εισαγωγές προϊόντων κ.λπ.).
Το ξένο κεφάλαιο τη δεκαετία του 1950 είχε εξασφαλισμένα ειδικά προνόμια και απαλλαγές, που υπερβαίνανε τις προδιαγραφές τις οποίες έθετε το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Ενώ οι απώλειες στη δανειοληπτική φερεγγυότητα της χώρας αντιμετωπίζονταν με αυξήσεις των επιτοκίων. Αλλωστε, τα συνήθη μεγέθη που έμπαιναν στο στόχαστρο του ΔΝΤ (κοινωνικές δαπάνες, μισθοί-συντάξεις, δημόσιες επιχειρήσεις κ.λπ.) ήταν ελάχιστα.
Ιδρυτικό μέλος
Ετσι, ο οργανισμός δεν χρειάστηκε να επέμβει ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις να προσφύγουν σ’ αυτόν. Αν και η Ελλάδα ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του. Με συμμετοχή, μάλιστα, στη διαμόρφωσή του, κατά τη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, όπου γεννήθηκε το ΔΝΤ. Στην περίφημη αυτή διάσκεψη, που καθόρισε τη νομισματική εικόνα του κόσμου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκπροσωπήθηκαν 44 χώρες του αντιχιτλερικού συνασπισμού. Ανάμεσά τους και η χώρα μας, μέσω της κυβέρνησης του Καΐρου, αφού ακόμη μαινόταν ο πόλεμος.
Στους 700 περίπου κρατικούς εκπροσώπους, που συνήλθαν στο ξενοδοχείο Mount Washington του Νιου Χαμσάιρ, από τις 1-22 Ιουλίου 1944, συγκαταλεγόταν πενταμελής ελληνική αντιπροσωπεία. Δυο μέλη της, για διαφορετικούς λόγους σε διαφορετικές εποχές, θα σημαδέψουν τη σύγχρονη Ιστορία μας. Πρόκειται για τους Κυριάκο Βαρβαρέσο και Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο πρώτος ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας και ο δεύτερος μέλος της, ως τεχνικός εμπειρογνώμονας. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε αν ο νεαρός τότε Παπανδρέου διαδραμάτισε ρόλο και ποιον ακριβώς. Ο Κ. Βαρβαρέσος, πάντως, με την ιδιότητα του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και του πρέσβη-αντιπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης στο εξωτερικό, πήρε ενεργό μέρος στην προετοιμασία της συμφωνίας, ενώ στη διάσκεψη ήταν ένας από τους εισηγητές.
Πριν τη σύγκλησή της, ως υπουργός Οικονομικών (παραιτήθηκε τον Απρίλιο του 1944 όταν πρωθυπουργός αναλάμβανε ο Γ. Παπανδρέου), μετείχε στις διεργασίες για τη σύνταξη του τελικού κειμένου, που παρουσιάστηκε στο Μπρέτον Γουντς.
Με βάση αυτό ιδρύθηκαν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα και το δολάριο ανακηρύχτηκε ουσιαστικά παγκόσμιο χρήμα.
Σύμφωνα με όσα παραθέτει ο Ηλίας Βενέζης («Χρονικόν της Τραπέζης της Ελλάδος») στη φάση της προετοιμασίας της διάσκεψης (Ιούνιος 1943 – Ιούνιος 1944), ο Βαρβαρέσος «εξέθεσε τας ελληνικάς αντιρρήσεις, δοθέντος ότι η χώρα μας πολύ ολίγην ωφέλειαν ημπορούσε να περιμένει από το σχέδιον εκείνο, ενώ της εζητεϊτο να αναλάβη σοβαράς υποχρεώσεις ως προς την μέλλουσαν συναλλαγματικήν της πολιτικήν?»
Την ίδια εκτίμηση επανέλαβε προς την ελληνική κυβέρνηση και μετά το τέλος της διάσκεψης. Δεν έπεσε έξω…
Ο Ελληνας «γκουρού»
Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος (1884 -1957) ήταν καθηγητής πολιτικής οικονομίας στη Νομική Αθηνών, υπήρξε για πολλά χρόνια υποδιοικητής και διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και την περίοδο του μεσοπολέμου δεσπόζουσα φυσιογνωμία στην ελληνική οικονομία. Μετά την απελευθέρωση θήτευσε για ένα διάστημα ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βούλγαρη αλλά και ως υπουργός, όμως απέτυχε στην εφαρμογή του οικονομικού προγράμματός του. Κλασική θεωρείται η έκθεσή του για την ελληνική οικονομία (1952). Μέχρι τον θάνατό του υπήρξε σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον.
Το χρονικό της ίδρυσης του ΔΝΤ
Ιούλιος 1944
Συγκροτείται το σύστημα Μπρέτον Γουντς με όργανα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. Εχουν προηγηθεί διαβουλεύσεις πάνω από έναν χρόνο, με επίκεντρο ένα βρετανικό και ένα αμερικανικό σχέδιο. Οι θέσεις των ΗΠΑ επικρατούν πλήρως στα βασικά ζητήματα.
Δεκέμβριος 1945
Εναν και πάνω χρόνο μετά το Μπρέτον Γουντς εκπρόσωποι από 28 χώρες συγκεντρώθηκαν στις ΗΠΑ και κυρώσανε τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί εκεί. Ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Τυπικά αρχίζει η λειτουργία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, με έδρα την Ουάσιγκτον.
Μάρτιος 1946
Συνέρχονται για πρώτη φορά τα διοικητικά συμβούλια του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το κεφάλαιό τους ορίστηκε στα 16 δισ. δολάρια. Τη μεγαλύτερη συμμετοχή (περίπου στο μισό) είχαν οι ΗΠΑ. Ετσι ουσιαστικά και τυπικά μετατρέπονταν σε όργανα του Λευκού Οίκου και της Γουόλ Στριτ.
Δύο υπομνήματα με προτάσεις και θέσεις για τη λειτουργία του Ταμείου
Οι Ελληνες προέβαλλαν αντιρρήσεις…
Σήμερα που η χώρα παραδίδεται στα χέρια του ΔΝΤ, ίσως, φαίνεται περίεργο. Αλλά κάποτε, αν και κατεστραμμένη από τον πόλεμο, η Ελλάδα άρθρωνε λόγο για τις αρχές λειτουργίας του οργανισμού. Οι αντιρρήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Μπρέτον Γουντς είχαν σχέση με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τα κρατικά αποθέματα και τη συμμετοχή της χώρας μας στο αρχικό κεφάλαιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Ο Βαρβαρέσος υπέβαλε δύο υπομνήματα «εις τα οποία εξεθετε τας ελληνικάς αντιρρήσεις. Το πρώτον υπόμνημα ησχολείτο με το σχέδιον καθ’ εαυτό και με την σημασίαν του διά την οργάνωσιν των διεθνών συναλλαγών, και επέκρινε ιδιαιτέρως τας περί Scarce currency διατάξεις».
Πρόκειται για άρθρο του αρχικού σχεδίου, που πρόβλεπε διακρίσεις σε βάρος χωρών που τα αποθεματικά τους δεν ήταν επαρκή (στην τελική συμφωνία θα απαλειφθεί). Στο δεύτερο υπόμνημα επισημαινόταν ότι πρακτικά τα όργανα που δημιουργούνταν δεν θα πρόσφεραν στην αντιμετώπιση των ελληνικών μεταπολεμικών προβλημάτων. Σημαντική ήταν και η παρέμβασή του στην επιτροπή για την ίδρυση του ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Βενέζη, με πρότασή του, αφαιρέθηκε από το κείμενο της συμφωνίας «διάταξις η οποία προέβλεπε την επιβολήν της ρήτρας του χρυσού εις τα δάνεια του ΔΝΤ.
Και η συμμετοχή της Ελλάδος εις το κεφάλαιον της Διεθνούς Τραπέζης από 40 εκατομμύρια εις τα οποία είχεν ορισθεί αρχικώς, περιωρίσθη εις 25 εκατομμύρια δολλάρια»
Τα αποθέματα
Το κεντρικό πρόβλημα για τον Βαρβαρέσο ήταν η διατήρηση των ελληνικών αποθεμάτων σε χρυσό. Αυτά δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ούτε για εξόφληση δανείων ούτε για αγορά αγαθών, αλλά για μελλοντική ανάπτυξη. Η ειρωνεία είναι πως πράγματι αυτό έγινε δυνατό, σε μεγάλο βαθμό, αλλά αμέσως μετά τον πόλεμο θα εξανεμιστούν στο κερδοσκοπικό όργιο που ακολούθησε.
Οπως προκύπτει από τα οικονομικά «πιστεύω» του Βαρβαρέσου, αλλά και του άλλου καθηγητή οικονομολόγου Σμπαρούνη, η ελληνική αντιπροσωπεία στο Μπρέτον Γουντς θεωρητικά ήταν υπέρ του σχεδίου και των ρυθμίσεων του Κέινς («μεγαλοφυείς» χαρακτήριζε τις προτάσεις του ). Αλλά φαίνεται πως είχε την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να γίνουν αποδεκτές από τους Αμερικανούς, που είχαν άλλο σχέδιο. Η προτροπή του λόρδου οικονομολόγου «εμείς πληρώσαμε με αίμα (τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ας πληρώσουν τώρα οι Αμερικανοί με χρήμα (το μεταπολεμικό κόστος της ανασυγκρότησης)», ήταν σίγουροι πως θα έμενε στη σφαίρα των ευχών.
Στην ελληνική αντιπροσωπεία εκτός από τον Βαρβαρέσο και τον Παπανδρέου μετείχαν ακόμη: 1) ο Αλέξανδρος Αργυρόπουλος, διευθυντής τότε του Εμπορικού και Οικονομικού Τμήματος του υπουργείου Εξωτερικών. Διπλωμάτης καριέρας από το 1919, που εκπροσώπησε τη χώρα σε πολλές διεθνείς διασκέψεις, 2) ο Αθανάσιος Σμπαρούνης, γενικός διευθυντής τότε του υπουργείου Οικονομικών, ενώ υπήρξε καθηγητής δημόσιας οικονομίας στην ΑΣΟΕΕ και μεταπολεμικά υπουργός Οικονομίας, 3) Αλέξανδρος Λοβέρδος ως τεχνικός Σύμβουλος και 4) Καίτη Κυριαζή (γυναίκα του Αργυρόπουλου) ως γραμματέας.
Ο νεαρός οικονομολόγος
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν παίρνει μέρος στη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, είναι μόλις 26 χρόνων. Είναι βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και εκείνη την περίοδο υπηρετεί ως εθελοντής του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού (εξετάζει μοντέλα για τον κατάλληλο χρόνο επισκευής πλοίων). Την προηγούμενη χρονιά έχει τελειώσει το διδακτορικό του για «Το είδος και το εύρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας». Αυτό φαίνεται ότι είναι το «διαβατήριο» για να γίνει μέλος της αντιπροσωπείας. Είναι άλλωστε και γιος του Ελληνα πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου…
ΑΝ. Παπανδρέου
«Ολοι ξέρουμε τις συνέπειες…»
Το 1985, όταν πάλι το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο, στις υποδείξεις για προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ο πρωθυπουργός Αν. Παπανδρέου απαντούσε με διάγγελμα στους πολίτες: «Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που είναι τόσο ευαίσθητη σε θέματα που αφορούν την εθνική μας ανεξαρτησία, δεν είναι δυνατόν να διακινδυνεύσει, έστω και στο παραμικρό, μια τέτοια εξέλιξη (απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας, δηλαδή του εθνικού μας ελέγχου πάνω στη χάραξη της οικονομικής μας πολιτικής). Γιατί, πέρα από το θέμα της αρχής… υπάρχει και σοβαρή ιδεολογική αντίθεση με το είδος της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλεται από τους διεθνείς χρηματοδοτικούς οργανισμούς σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί όλοι ξέρουμε τις συνέπειες για τον λαό από τις νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιβλήθηκαν σε όσες χώρες παρενέβησαν οι διεθνείς οργανισμοί…».
Ο Αν. Παπανδρέου διατύπωνε την άποψη μετά λόγου γνώσεως. Οχι μόνον από τη συσσωρευμένη έως τότε εμπειρία για τη δράση του ΔΝΤ, το οποίο από τη δεκαετία του 1970 είχε μετατραπεί σε δανειοδοτικό βραχίονα επεμβάσεων της Ουάσιγκτον. Αλλά και ως ο θεωρητικός του «Πατερναλιστικού Καπιταλισμού» και «του μύθου της αγοράς». Αλλωστε, ήταν και ο ίδιος παρών στην ιδρυτική διάσκεψη του ΔΝΤ, όταν ανακηρύχτηκε σε κυματοθραύστη των συναλλαγματικών ανισορροπιών, που απειλούσαν τον καπιταλισμό.
Είκοσι χρόνια αργότερα (2005) ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, ήταν προσκαλεσμένος του Ιδρύματος Αν. Παπανδρέου και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου. Μιλούσε στην Αθήνα με θέμα του τις συνταγές-δόγματα και την πρακτική του ΔΝΤ.
Στην ομιλία του -ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Αν. Παπανδρέου – διατύπωνε το συμπέρασμα ότι όπου οι «συνταγές» επιβλήθηκαν, απέτυχαν, ενώ «υποβάθμισαν και αποδυνάμωσαν τη δημοκρατία». Παρατηρούσε, ακόμη, ότι οι αρχές του ΔΝΤ δεν ήταν μόνο ένα «σύνολο οικονομικών δογμάτων», αλλά και μια «φιλοσοφία». Στον αντίποδα ακριβώς της σκέψης του Αν. Παπανδρέου, ο οποίος θα επιχειρούσε, όπως πρόσθετε ο Στίγκλιτς, να πείσει τις χώρες, που εφάρμοζαν τις αρχές του ΔΝΤ, ότι η αποδοχή τους δεν είναι προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας.
Τον Στίγκλιτς είχε παρουσιάσει τότε στο κοινό, μετά πολλών επαίνων, ο σημερινός πρωθυπουργός. Το ερώτημα είναι αν τον άκουγε…
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
Χρήμα, χρέος, ανάπτυξη... Ελλάδα 2010
Παρακάτω, υπάρχει ένα κείμενο το οποίο έχει γίνει σχετικά γνωστό στο διαδίκτυο τις τελευταίες εβδομάδες. Το ελληνικό χρέος έχει μερικά πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
-Είναι γύρω στα 300 δισ. ευρώ.
-Απορροφά περίπου το 4,5% του ελληνικού ΑΕΠ, 5,5% το 2010.
-Δηλαδή γύρω στο 10-13% των δημοσίων δαπανών.
-Είναι κατά 95% και βάλε σε ευρώ. (δηλαδή δεν μπορεί να αυξομειωθεί με οικονομικά τερτίπια εκτός ευροζώνης, αλλά απ'την άλλη μας κάνουν ότι θέλουν γερμανοϊσπανογαλλοϊταλοί.)
-Το 75% είναι με σταθερό επιτόκιο ενώ το 25% με κυμαινόμενο. (δηλαδή "κινδυνεύουμε" από τους πρόσφατους δανεισμούς και όχι τα παλιοχρωστούμενα)
-Ένα 50% των δανείων είναι ληξιπρόθεσμα μέσα στα επόμενα 4 χρόνια. (δηλαδή η κατάσταση θα επιδεινωθεί όσον αφορά τις διεθνείς πιέσεις).
-Η κατάσταση επηρεάζεται κυρίως από: 1) το ύψος των επιτοκίων διεθνώς και 2) τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας (δηλαδή 1. κλάφ'τα χαράλαμπε σε διεθνές επίπεδο και 2. πολύ κωλόπαιδο ο κυριάκος, κούλα!)
Η προσφυγή στο διεθνές νομισματικό ταμείο στην ουσία της είναι μία απειλή προς τους νταβαντζήδες μας. Η Ελλαδίτσα χρωστάει σε τράπεζες από την Αμερική (3%), της Ελβετίας (25%), της Γερμανίας (27%), των Ισπανίας/Γαλλίας/Ιταλίας (25%) και δικές μας (!!! ναι! δεν κάνω πλάκα 25%, περίπου 70δισ. σε 7 ελληνικές τράπεζες που τους δώσαμε 28 δισ. για να προωθήσουν στην αγορά σαν δάνεια).
Εντάξει μέχρι εδώ? Απειλούμε αυτούς που μας παίρνουν τα λεφτά ότι θα αυτοκτονήσουμε! Γιατί η προσφυγή στο ΔΝΤ το μόνο που θα κάνει είναι να ρίξει εν γένη την αγοραστική αξία του ευρώ στις αγορές. Για εμάς (τον λαό) δεν θα υπάρξει καμία διαφορά και θα πάρουν ανάσα οι τράπεζες (αλλά όχι αρκετή για να δώσουν καινούρια ευνοϊκότερα δάνεια, αλλά για να έχουν μια άλφα ρευστότητα).
Τώρα αρχίζει το γέλιο...
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας,
το Ενεργητικό του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα ανερχόταν στα τέλη του 2000 στα 233 δισ. ευρώ.
Προσέξτε:
Μετά από μια θητεία του ΠΑΣΟΚ κι άλλη μία της ΝΔ, στα τέλη του 2009, το σύνολο του Ενεργητικού του τραπεζικού τομέα,
δηλαδή ο συνολικός πλούτος που έχουν ενθυλακώσει οι τράπεζες,
υπερδιπλασιάστηκε και εκτοξεύτηκε στο αστρονομικό ποσό των 579 δισεκατομμυρίων ευρώ!
Αυξήθηκε, δηλαδή, κατά 148% έναντι του 2000 και κατά 110% έναντι του 2004, όταν το Ενεργητικό των τραπεζών αποτιμήθηκε στα 275 δισ. ευρώ.
Με άλλα λόγια:
Οση ακριβώς είναι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους, κοντά στα 300 δισ.,
τόση (και ακόμα παραπάνω!) είναι η αύξηση του αμύθητου πλούτου που ομολογούν ότι απέσπασαν οι τράπεζες μέσα στην αντίστοιχη δεκαετία!
Σύμφωνα δε με τα στοιχεία του Σεπτέμβρη του 2009,
από αυτά τα 579 δισ., τα 400 (!) έχουν καταληστευθεί (σόρρυ! "χορηγηθεί σε" και "ρευστοποιηθεί από" ήθελα να πω) από επτά μόνο τράπεζες, τις Εθνική, Eurobank, Alpha, Πειραιώς, ΑΤΕ, Εμπορική, Marfin!*
Να το! Πετιέται από το πουθενά το δημόσιο χρέος της Ελλάδας!
Πέρα, όμως, από τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος υπάρχει και μια μακρά αλυσίδα αποδείξεων σχετικά με το περίφημο ερώτημα "αν υπάρχουν λεφτά".
Συγκεκριμένα.
1. Ως γνωστόν, μέσω "οφ σορ" δεν κάνουν τις συναλλαγές τους ούτε συνταξιούχοι, ούτε άνεργοι, ούτε μισθωτοί. Αλλοι τις κάνουν... Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αναφορές από το λεγόμενο Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης, αλλά και εκτιμήσεις των επιτελών του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (εφημερίδα Τα Νέα, 11/5/2009), οι ελληνικών συμφερόντων οφ σορ εταιρείες υπερβαίνουν τις 10.000 (!) και διακινούν ετησίως περί τα 500 δισ. ευρώ!
2. Οι καταθέσεις και οι συμφωνίες επαναγοράς (τα περίφημα repos) των επιχειρήσεων στις τράπεζες από 160 δισ. ευρώ το 2004 εκτινάχτηκαν στα 277 δισ. ευρώ μέχρι το Νοέμβρη του 2009. Δηλαδή, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, οι "ραντιέρηδες" (Αντρέας Παπανδρέου copyright) αύξησαν σε μια πενταετία το χρήμα που διαθέτουν κατά 117 δισ. ευρώ (ποσοστό αύξησης 73%).
3. Οι καταθέσεις προθεσμίας των επιχειρήσεων και των ιδιωτών στις τράπεζες, όπως βεβαιώνει και πάλι η Τράπεζα της Ελλάδας, από 36 δισ. ευρώ το 2004 έφτασαν στα 136 δισ. ευρώ το Νοέμβρη του 2009, δηλαδή αυξήθηκαν σε μια πενταετία κατά 100 δισ. ευρώ (ποσοστό αύξησης 278%).
4. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα (και σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ), ο ένας στους δύο εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα αμείβεται με κάτω από 1.090 ευρώ ενώ περίπου 250.000 εργαζόμενοι αμείβονται με το κατώτατο ημερομίσθιο των 33 ευρώ (μηνιαίως 740 ευρώ). Την ίδια ώρα το επίσημο Ενεργητικό των μεγαλύτερων επιχειρήσεων στη χώρα, όπως καταγράφεται στα στοιχεία της ICAP είναι πάνω από 700 δισ. ευρώ.
5. Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει τη χρηματοδότηση με 10 δισ. ευρώ επιχειρηματιών μέσω του ΕΣΠΑ, με άλλα 7,2 δισ. ευρώ μέσω του Επενδυτικού Νόμου, με άλλα 6 δισ. ευρώ μέσω των περιβόητων ΣΔΙΤ, και με 4 δισ. νομοθετική ρύθμιση οφειλών προς το ΙΚΑ για μη εξοφλημένα ένσημα εργαζομένων.
6. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν για τη φοροδιαφυγή στη Βουλή από το υπουργείο Οικονομικών (31/3/2007), από τα 17,7 δισ. ευρώ βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα χρέη προς τις εφορίες, τα 15 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 85% της φοροδιαφυγής, προέρχονται από 6.000 μεγαλο-οφειλέτες (υπάρχουν διευθύνσεις και ονόματα).
7. Το έλλειμμα των 30 δισ. ευρώ ισούται, σύμφωνα με την εφημερίδα "Καθημερινή" (8/9/2009) του Αλαφούζου, με μια και μόνο παραγγελία των Ελλήνων εφοπλιστών ύψους 30 δισ. για τη ναυπήγηση των νέων 777 ποντοπόρων πλοίων τους εντός του 2009! Από αυτά στην Ελλάδα ναυπηγήθηκαν 0!!!
8. Το έλλειμμα ισούται με τα ακόμα 30 δισ. ευρώ των ανενεργών καταθέσεων του εφοπλιστικού κεφαλαίου στις εγχώριες τράπεζες και φυσικά ισούται - παρά κάτι - με το ποσό των 28 δισ. ευρώ που εγγυήθηκε το ελληνικό κράτος στις τράπεζες.
9. Το έλλειμμα ισούται - παρά κάτι - με την απόφαση του Συμβουλίου Αμυνας για εξοπλιστικά προγράμματα ΝΑΤΟικού χαρακτήρα ύψους 27 δισ. ευρώ για την περίοδο 2006 - 2015, όταν ήδη οι εξοπλιστικές δαπάνες της προηγούμενης δεκαετίας, 1996 - 2005, ξεπέρασαν τα 20 δισ. ευρώ, και χωρίς να υπολογίζονται οι γαλλικές φρεγάτες που θα φορτωθούμε επιπλέον ως επιστέγασμα της... "στήριξης" του Σαρκοζί (που φτιάχνονται στην Γαλλία).
10. Το έλλειμμα ισούται με τα... μισά (!) και μόνο καθαρά κέρδη που βάσει των ισολογισμών τους (ΕΕΒΕ) σημείωσαν τη δεκαετία 2000 - 2009 οι εισηγμένοι στο χρηματιστήριο βιομήχανοι, εργολάβοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές και τα οποία ξεπερνούν τα 60 δισ. ευρώ!
Προφανώς και υπάρχουν λεφτά...
Στα στενά πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, αν αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση φορολογήσει το ποσοστό αύξησης των κερδών των τραπεζών (και όχι το σύνολο των κερδών τους) με ένα 10% βγαίνουμε αυτομάτως από την κρίση.
Σε μία περίπτωση επαναστατικής διεξόδου από την κρίση σε στυλ Βενεζουέλας ή Κούβας, φεύγουμε αυτόματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και πεθαίνει πάρα πολύς κόσμος κατά τη διάρκεια των επαναστατικών διαδικασιών. Πολύ πιθανόν να αποτελέσουμε και παράδειγμα για άλλες χώρες με παρόμοια οικονομική κατάσταση (Ισπανία, πρώην ανατολικό μπλοκ κ.ο.κ.).
Αυτά ήταν κάποια στοιχεία σχετικά με το Ελληνικό χρέος. Ας βάλουμε τα πράγματα κάτω για να τα δούμε ένα ένα.
Χρήμα και χρέος: Στο τέλος του άρθρου, παραθέτω 2 εξαιρετικά ντοκυμαντέρ σχετικά με το πως το χρήμα και το χρέος συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Πραγματικά, αξίζει να τα δείτε.
Διαχρονική πορεία του χρέους: Είναι γεγονός ότι το χρέος δεν δημιουργήθηκε από την μια μέρα στην άλλη. Όπως επίσης είναι γεγονός πως το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ ήταν ανέκαθεν υψηλό. Για του λόγου το αληθές:
Φυσικά, αν κάποιος ψάξει να βρει τα πραγματικά ποσοστά της τελευταίας δεκαετίας θα δει τουλάχιστον 2 εκδοχές για κάθε έτος. Είναι χαρακτηριστικό του μπάχαλου που επικρατεί. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν έδωσε ούτε για μια φορά τα πραγματικά στοιχεία.
Πως φτάσαμε ως εδώ: Το 2001 η κυβέρνηση Σημίτη, προκειμένου να πετύχει την είσοδο στην Ο.Ν.Ε, κατέφυγε σε συνεργασία με την Goldman Sachs. Μαγείρεψαν τα οικονομικά της χώρας με αποτέλεσμα αυτό που φαινόταν να μην είναι η πραγματικότητα. Δεν δόθηκε καμμία έμφαση στην ανάπτυξη παρά μόνο στην παραποίηση του χρέους. Παράλληλα, η Goldman Sachs στοιχημάτιζε στην ελληνική αποτυχία όλο αυτό το διάστημα. Έτσι, την τελευταία δεκαετία, έχουμε ένα χρέος το οποίο αυξάνεται συνεχώς και επιβαρύνεται από τα κερδοσκοπικά παιχνίδια τρίτων σε βάρος της Ελλάδας. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, έχοντας ένα χρέος ~300 δις.
Η Goldman Sachs: Τι ακριβώς είναι η Goldman Sachs; Είναι μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες παγκοσμίως, αν οχι η μεγαλύτερη. Είναι πραγματικά αυτή που κάνει κουμάντο σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι η τράπεζα που έχει ανθρώπους σε όλα τα σημαντικά πόστα. Μερικά παραδείγματα:
Mario Draghi
Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Otmar Issing
Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.
Lloyd Blankfein
Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.
Henry Paulson
Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.
Lawrence Summers
Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας
Dan Jester
Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs.
Είναι προφανές ότι η Goldman Sachs βρίσκεται παντού. Στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, την Wall Street, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πάει λέγοντας. Όλοι τους είναι μια κλίκα.
Το ΔΝΤ: Είναι απλά παρακλάδι της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Goldman Sachs. Το ΔΝΤ υπάρχει μόνο για να υποδουλώνει λάους. Από ιστορικής πλευράς, σε όλες τις περιπτώσεις που το ΔΝΤ παρενέβη στα οικονομικά μιας χώρας, η χώρα αυτή οδηγήθηκε στην καταστροφή. Εκουαδόρ, Αργεντινή, Τζαμάικα και πάει λέγοντας. Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα είναι το μέσο με το οποίο οι ΗΠΑ εκμεταλλεύονται τα κράτη. Εντοπίζουν μια χώρα που τους ενδιαφέρει για τον x ή y λόγο και προσπαθούν να εξασφαλίσουν ένα δάνειο προς την χώρα αυτή. Το δάνειο αυτό όμως είναι τόσο μεγάλο που η χώρα αδυνατεί να το ξεπληρώσει (χρήμα και χρέος). Και όταν αυτό γίνει, προχωράνε σε συμφωνίες όπως η είσοδος επιχειρήσεων αμερικανικών συμφερόντων που εκμεταλλεύονται τους φυσικούς και οχι μόνο πόρους. Με αυτό τον τρόπο, οι ΗΠΑ ελέγχουν τα κράτη αυτά. Το ΔΝΤ είναι απάτη. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι επικίνδυνος για την χώρα του.
Επίσης, να τονιστεί ότι τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ έχουν σαν σκοπό την υποδούλωση των πολιτών. Αυτό πιστεύω φαίνεται και από τα μέτρα που επέβαλλε στην Ελλάδα. Μείωση μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, αύξηση των φόρων κτλ.
Κίνα - Ρωσία - Εμιράτα: Υπάρχουν κάποιες φωνές που λένε ότι η Ελλάδα δέχθηκε προτάσεις από τις 3 αυτές χώρες για δάνεια. Πιο συγκεκριμένα:
1. Από την Κίνα η οποία λέγοντας ότι θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα, μας προτείνει
-Να μας ξεπληρώσει όλο το δημόσιο χρέος, χωρίς αντάλλαγμα (τι είναι το χρέος της Ελλάδας για τις οικονομικές δυνατότητες της Κίνας;)
-Να μας δανείσει ότι ποσό αναγκαιεί για την λειτουργία της χώρας μέχρι το καλοκαίρι, με 1% (έναντι 6,7% των Γερμανώv)
-Να μας στείλει όσους τουρίστες θέλουμε ή έστω όσους έχουμε την υποδομή να φιλοξενήσουμε.
2. Από την Ρωσία για οιαδήποτε βοήθεια, οικονομική και μη με προυπόθεση να ενεργοποιηθεί η συμφωνία του περίφημου αγωγού και να της δοθεί η δυνατότης επισκευής πολεμικών της πλοίων στην Σύρο (όπως ήταν και παλαιότερα με τα «εμπορικά» της πλοία).
3. Από τα Εμιράτα
-Να τους δοθεί το ανενεργό αεροδρόμιο του Ελληνικού, το οποίο αφού το εκσυγχρονίσουν πλήρως, να το χρησιμοποιούν για τα lear jet των Εμίρηδων (εννοείται με ενοίκιο)
-Να τους δοθεί μέρος της παραλίας κάτω από το αεροδρόμιο, για να κατασκευάσουν μαρίνα, όπου να ελιμενίζονται θαλαμηγοί των Εμίρηδων (δηλαδή να μπορούν να προσγειώνονται στο αεροδρόμιο και περνώντας απέναντι, να φεύγουν με την θαλαμηγό τους για κρουαζιέρες στο Αιγαίο)
-Να τους παραχωρηθεί η Ν/Ε περιοχή του Περάματος (η οποία είναι ανενεργή και όσοι εργάζονταν εκεί είναι σήμερα άνεργοι), προκειμένου να κατασκευάσουν σύγχρονο ναυπηγείο, όπου θα κατασκευάζουν δικές τους θαλαμηγούς
-Να τους παραχωρηθεί μέρος στο Φάληρο, όπου να προσδέσει μεγάλη υπερπολυτελής θαλαμηγός - Casino (πλωτό casino). Εννοείται ότι εκτός των άλλων καταβάλουν στο Ελληνικό κράτος ποσοστά από τα κέρδη.
Πραγματικά δεν ξέρω αν αυτές οι προτάσεις αληθεύουν. Βλέποντας τις κινήσεις Παπανδρέου τον τελευταίο καιρό με πρόσκληση των Κινέζων της Cosco και με άλλες συναντήσεις με Ρώσους και Άραβες, πιστεύω πως κάτι μέσα στα λεγόμενα αυτά μπορεί να είναι αλήθεια. Παρόλα αυτά να τονιστούν κάποια πράγματα. Σχετικά με την Κίνα, σταματήστε να παραληρείτε. Οι Κινέζοι μπορεί να διαθέτουν στα ταμεία τους 1 τρις δολλάρια αλλά ποτέ δεν θα δάνειζαν έτσι για την ψυχή της μάνας τους. Εδώ δεν μιλάμε για δανεισμούς προσώπων. Ούτε είναι φίλοι μας οι Κινέζοι. Εδώ μιλάμε για κρατικούς δανεισμούς. Ο μόνος παράγοντας που λαμβάνει ρόλο είναι το κέρδος. Κανένα κράτος στον κόσμο δεν δανείζει αφιλοκερδώς. Και επίσης είναι γνωστό πως οι Κινέζοι ανοίγουν πάρα πολύ δύσκολα την στρόφιγγα δανεισμού. Οπότε, ακόμη κι' αν μας δάνειζαν 25 δις, θα ζητούσαν κάτι σαν αντάλλαγμα. Όσο για την Ρωσία και τους Άραβες, το βλέπω αρκετά λογικό. Η Ρωσία θέλει να μπεί στο ενεργειακό παιχνίδι των Βαλκανίων και να το ελέξει. Οι Άραβες με την σειρά τους θα ήθελαν να μπούνε και αυτοί στο παιχνίδι ελέγχου ενός σταυροδρομίου με στρατηγική θέση. Απλά κρατήστε αυτές τις 3 εκδοχές στο πίσω μέρος του μυαλού σας γιατί κάποια στιγμή όλα θα βγούνε στην επιφάνεια. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.
Ελλάδα - Αργεντινή: Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο πίσω για να δούμε τι έγινε στο παρελθόν. Έχουμε και λέμε:
"Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της...
Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους. Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ' αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας...
Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος.. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.
Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.
Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.
Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.
Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.
Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.
(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)"
Μπορεί να μην έχουμε μια ομοιότητα 100% με την Αργεντινή αλλά αξίζει να προσέξουμε το πιο σημαντικό. Η Ελλάδα δεν παράγει αλλά συνεχίζει να δανείζεται. Η φοροδιαφυγή βασιλεύει, τα προιόντα που εξάγουμε δεν είναι ανταγωνιστικά λόγω του Ευρω και οι επενδύσεις απλά δεν υπάρχουν. Οι μισθοί μειώνονται, η ανεργία αυξάνεται και σιγά σιγά αυξάνεται και η βία. Αν δεν θέλουμε να φτάσουμε στο σημείο που έφτασε η Αργεντινή, πρέπει να γίνει κάτι άμεσα.
Τα νέα μέτρα: Είναι ότι πιο γελοίο έχω δει στην ζωή μου. Δεν υπάρχει νοήμων Έλληνας που να πιστέυει πως αυτά τα μέτρα θα βοηθήσουν την χώρα. Για παράδειγμα, ο Φ.Π.Α.
Ο ΦΠΑ φέρνει μικροπρόθεσμα έσοδα στο κρατικό ταμείο, αλλά ως φόρος κατανάλωσης των πάντων ειναι αντιπαραγωγικός. Με την αύξησή του μπορεί να έρχονται αμέσως έσοδα στο κρατικό ταμείο, αλλά τελικά βλάπτεται η οικονομία της Ελλάδας επειδή είναι αντιπαραγωγικός φόρος. Αντιπαραγωγικός φόρος είναι επειδή ο καταναλωτής πληρώνοντας περισσότερο φόρο όταν αγοράζει κάτι, χωρίς να παίρνει στο σπίτι την ίδια ποσότητα είδους, αναγκάζεται να ψωνίζει λιγότερα είδη και αυτό γίνεται εμπόδιο στην παραγωγή των ειδών. Έτσι, τελικά αυτός ο φόρος είναι αντιπαραγωγικός. Και όταν αυξάνεται αντιπαραγωγικός φόρος συρρικνώνεται η οικονομία, ώστε μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα και το κράτικό ταμείο να έχει ζημιά, αφού η απόλυτη πραγματική ποσότητα των φόρων, αφαιρώντας τον πληθωρισμό, θα μειωθεί. Σε άλλες χώρες και λόγω οικονομικής κρίσης ο ΦΠΑ μειώθηκε, ώστε να τονωθεί άμεσα η παραγωγή των ειδών.
Η απόδειξη είναι ήδη υπαρκτή. Το υπουργείο οικονομικών ανέφερε ότι από τότε που πραγματοποιήθηκε η αύξηση του Φ.Π.Α, τα έσοδα από τον συγκεκριμένο φόρο έχουν αυξηθεί μόλις κατά 0,3%.
Επίσης, η μείωση μισθών και συντάξεων είναι απαράδεκτη. Η υποβάθμιση της αγοραστικής δυνατότητας του κοινού δεν μπορεί να έχει άλλο αποτέλεσμα από την ύφεση. Εγώ συμφωνώ ότι πρέπει να μπεί μια τάξη στα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Να δούμε ποιούς και τι πληρώνουμε και μετά να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη. Αλλά ανάπτυξη με αύξηση του Φ.Π.Α και μείωση μισθών απλά δεν γίνεται. Το αποτέλεσμα των μέτρων αυτών θα είναι καταστροφικό. Μπορεί προσωρινά να μπούνε κάποια χρήματα στα ταμεία, αλλά σε βάθος χρόνου, η Ελληνική οικονομία θα βγεί χαμμένη.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου απέτυχε παταγωδώς. Κατάφερε να παραδώσει τον έλεγχο της χώρας στο ΔΝΤ. Και πλέον το ΔΝΤ είναι αυτό που κάνει κουμάντο. Όταν πριν μερικές μέρες ο Λοβέρδος ανακοίνωσε το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, το ΔΝΤ έκανε αισθητή την παρουσία του λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς "εμείς άλλα συμφωνήσαμε". Πλεον η κυβέρνηση, προκειμένου να νομοθετήσει, θα πρέπει να παίρνει την άδεια του ΔΝΤ. Game is over.
Η λύση: Στάση πληρωμής των Ελληνικών ομολόγων. Και παραθέτω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το θέμα αυτό:
* Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές
* Στη διεθνή πρακτική έχουμε πολλές χώρες που κατά καιρούς αρνήθηκαν να πληρώσουν τους δανειστές τους, χωρίς να κηρύξουν πτώχευση
Το πρώτο βήμα μιας διαφορετικής πολιτικής θα ήταν να ανατραπεί το καθεστώς κηδεμονίας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, που έχει σαν βασικό στόχο τη διαιώνιση της υπερχρέωσης προς όφελος των διεθνών κερδοσκόπων και δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα χώρας που να υποβλήθηκε σε καθεστώς κηδεμονίας για τα χρέη της και να βγήκε αλώβητη ή και ακέραια.
Όποιος ενδιαφέρεται ας δει την ιστορία των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, ιδίως της υποσαχάριας, όπου έδρασε για δεκαετίες το ΔΝΤ. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας άφησε πίσω του ερείπια.
Δεύτερο, να προχωρήσει το ελληνικό κράτος σε άμεση παύση πληρωμών, ώστε να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που σήμερα πηγαίνουν σε πληρωμές δανείων.
Η παύση πληρωμών δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πτώχευσης, όπως κηρύττει σκόπιμα η επίσημη προπαγάνδα. Η πτώχευση μπορεί να σημάνει μια προσωρινή στάση πληρωμών, αλλά θέτει τη χώρα και το λαό της στη διάθεση και στο έλεος των δανειστών της. Πτώχευση σημαίνει ότι μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει τους δανειστές της σε ρευστό και επιτρέπει να πληρωθούν σε είδος, κατάσχοντας και δημεύοντας τα περιουσιακά της στοιχεία. Αντίθετα, μια χώρα προχωρά σε μονομερή παύση πληρωμών ακριβώς επειδή δεν θέλει να της επιβληθεί ή να αναγκαστεί από την αγορά να κηρύξει πτώχευση. Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές.
Για παράδειγμα στην περίπτωση της επίσημης πτώχευσης του ελληνικού κράτους το 1932 υπήρξε πράγματι προσωρινή παύση πληρωμών, αλλά η χώρα δεν γλύτωσε ούτε από τα χρέη της, ούτε από τους δανειστές της. Ακόμη και σήμερα συνεχίζει το ελληνικό κράτος να πληρώνει το διακυβερνητικό δάνειο με τις ΗΠΑ που συνάφθηκε το 1929! Κι ας έχει μεσολαβήσει επίσημο χρεωστάσιο της χώρας.
Στη διεθνή πρακτική έχουμε πολλές χώρες που κατά καιρούς αρνήθηκαν να πληρώσουν τους δανειστές τους, χωρίς να κηρύξουν πτώχευση. Μάλιστα στο διεθνές δίκαιο υπάρχει πρόβλεψη για την μονομερή άρνηση μιας χώρας να πληρώσει τα χρέη της, όταν συντρέχουν τρεις λόγοι:
(α) Ο δανεισμός έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο.
(β) Τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας.
(γ) Οι δανειστές γνώριζαν πολύ καλά ποιους δάνειζαν και για ποιο σκοπό.
Στη βάση αυτής της ρήτρας του διεθνούς δικαίου, που αποκαλείται odious debt ή απεχθές χρέος, αρνήθηκαν πολλές από τις νεοαπελευθερωμένες χώρες να πληρώσουν τα χρέη της αποικιοκρατίας, των δικτατορικών και βασιλικών καθεστώτων που ανατράπηκαν, αλλά και των διεφθαρμένων κυβερνήσεων.
Τελευταίο παράδειγμα είναι το Εκουαδόρ, το οποίο τον Δεκέμβρη του 2008 ανακοίνωσε πλήρη παύση πληρωμών, χωρίς να κηρύξει πτώχευση. Ο πρόεδρος της χώρας Κορέα, αφού συγκρότησε μια διακομματική επιτροπή υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας που εξέτασε το σύνολο των συμβάσεων δανεισμού της χώρας, ανακοίνωσε ότι το Εκουαδόρ δεν δεσμεύεται να πληρώσει ένα «ανήθικο και παράνομο» χρέος, που υπήρξε προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας σε βάρος του λαού του. Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η οποία στάθηκε στο πλευρό της χώρας, αναγνωρίζοντας το δικαίωμά της να μην πληρώσει χρέη που δημιούργησαν οι προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις και έτσι δεν κουνήθηκε φύλλο εναντίον του Εκουαδόρ. Και μιλάμε για μια χώρα με πληθυσμό περί τα 13,6 εκατ. κατοίκους και με ΑΕΠ (2008) λίγο πάνω από το 16% του αντίστοιχου ΑΕΠ της Ελλάδας!
Για να προχωρήσει μια χώρα σε μονομερή παύση πληρωμών απαιτείται πρώτα και κύρια πολιτική βούληση. Απαιτείται υπεύθυνη κυβέρνηση που να προτάσσει πάνω απ’ όλα το καλό της χώρας και του λαού της. Φανταστείτε μόνο μια κυβέρνηση που αντί να αναζητά την «αποκατάσταση της αξιοπιστίας στις αγορές», βγαίνει και ζητά την συμπαράσταση, την μαχητική στήριξη του λαού για να προχωρήσει σε μονομερή παύση πληρωμών, ώστε να μην επιβάλει τα μέτρα λιτότητας και ασφυξίας που απαιτούν οι δανειστές και τα όργανά τους.
Φυσικά η παύση πληρωμών είναι μόνο το πρώτο βήμα. Είναι ένα αμυντικό μέτρο για να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που πηγαίνουν στην αποπληρωμή των χρεών. Το πρόβλημα που προκύπτει αμέσως με την παύση πληρωμών είναι διπλό:
- Αφενός, τι πρέπει να γίνει για να θωρακιστεί η χώρα απέναντι τους εκβιασμούς και τις πιέσεις των αγορών, που είναι φυσικό να ενταθούν μπροστά στο ενδεχόμενο της παύσης πληρωμών.
- Αφετέρου, πώς πρέπει να αξιοποιηθούν οι πόροι που διεσώθησαν, αλλά και οι πόροι που διαθέτει συνολικά η ελληνική οικονομία και κοινωνία, έτσι ώστε να ορθοποδήσει η χώρα και ο λαός της και να μπει σε μια νέα τροχιά ορθολογικής ανάπτυξης προς όφελος των εργαζομένων και του τόπου.
Ως προς το πρώτο ζήτημα, η επίσημη προπαγάνδα ασκεί συστηματική τρομοκρατία, που πίσω της κρύβεται η απόλυτη ένδεια επιχειρημάτων. Επίσης, η διατεταγμένη δημοσιογραφία έχει φιμώσει κάθε άποψη που υποστηρίζει την παύση πληρωμών. Ενώ δυστυχώς και η επίσημη αριστερά δεν τολμά ούτε καν να θέσει το ζήτημα.
Η ελεγχόμενη «ενημέρωση» γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πιέσεις και οι εκβιασμοί των αγορών μπορούν να πιάσουν μόνο όταν έχεις ένα πολιτικό σύστημα εντελώς σαθρό, υποτελές, διεφθαρμένο και επιρρεπές στο δοσιλογισμό. Όπου υπήρξαν κυβερνήσεις που τόλμησαν να υπερασπιστούν τις χώρες τους, ακόμη και σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες γι’ αυτές, οι αγορές και τα διεθνή όργανά τους ελάχιστα μπόρεσαν να κάνουν.
Τι θα γίνει όμως αν αντιδρώντας στην παύση πληρωμών φύγουν όλα τα κεφάλαια;
Τι θα γίνει αν οι τράπεζες αρχίζουν να εκβιάζουν;
Τι θα γίνει αν η ΕΚΤ προκειμένου να προστατεύσει τις τράπεζες που κατέχουν τα πακέτα των ελληνικών ομολόγων, αρχίσει να πιέζει μέσα από τον περιορισμό της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, μιας και είναι η μόνη που ελέγχει την ποσότητα έκδοσης του ευρώ;
Τα ερωτήματα αυτά είναι απολύτως βάσιμα. Γι’ αυτό και η παύση πληρωμών δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρακτικό νόημα, αν δεν συνοδευτεί με ένα πακέτο άμεσων μέτρων θωράκισης της οικονομίας και της χώρας από τυχόν εκβιασμούς και πιέσεις. Αυτά τα μέτρα πρέπει να είναι τα εξής:
Πρώτο, η άμεση επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίου ώστε να σταματήσει η φυγή του στο εξωτερικό. Αυτό μπορεί να γίνει π.χ. επιβάλλοντας έναν αποτρεπτικό φόρο της τάξης του 80-90% για κάθε ευρώ που πηγαίνει σε καταθέσεις, μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ., του εξωτερικού. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ιδιωτικά κεφάλαια που έχουν επωφεληθεί από το κοινό νόμισμα και την ελευθερία κίνησης και βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό ανέρχονταν στα τέλη του 2009 σε πάνω από 160 δις ευρώ. Αυτό πρέπει έτσι ή αλλιώς να σταματήσει γιατί αποτελεί τρομακτική πληγή για την ελληνική οικονομία.
Δεύτερο, η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών της χώρας, ώστε να χτυπηθεί αποφασιστικά το κύκλωμα χρηματοπιστωτικής αγυρτείας και τοκογλυφίας που πνίγει τη χώρα. Να λυτρωθούν νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις από την σαράφικη πρακτική των τραπεζών. Να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος των χρεωγράφων που βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών με αποτέλεσμα να έχουν εκτινάξει την αξία του τραπεζικού ενεργητικού σε σχεδόν 2 φορές το ΑΕΠ της χώρας.
Τρίτο, η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΟΝΕ. Κι αυτό γιατί το ευρώ είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο εκβιασμού και πίεσης της χώρας. Εκτός ευρώ όλες οι απειλές είναι μόνο λόγια. Κι όχι μόνο αυτό. Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην ΟΝΕ είναι εκτεθειμένη στις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης.
Φυσικά, η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη σήμερα, θα πυροδοτήσει τέτοια κρίση στο ίδιο το ευρώ, θα πυροδοτήσει τέτοιες λαϊκές αντιδράσεις εναντίον του και στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, που είναι πολύ πιθανό να δούμε την έκλειψή του. Αυτό φοβούνται και τα διευθυντήρια της ευρωζώνης.
Το μόνο που μπορεί να κάνουν οι αγορές απέναντι σε μια αποφασισμένη χώρα και έναν ακόμη πιο αποφασισμένο λαό, είναι να μηδενίσουν την πιστοληπτική του ικανότητα. Κι έτσι να μην μπορεί η χώρα να αντλήσει κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές ομολόγων. Όμως αυτό δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό κινείται λίγο πάνω από το 3%. Αυτό σημαίνει ότι, αν απαλλαγεί η χώρα από την εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, είναι ασήμαντες.
Θα πρέπει όμως και η παύση πληρωμών να συνοδευθεί από μια ριζικά διαφορετική αναπτυξιακή πορεία, η οποία δεν θα στηρίζεται σε κερδοσκόπους επενδυτές, σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις άμεσες ανάγκες και το εισόδημα του εργαζόμενου. Μόνο έτσι μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία, να ανασυγκροτηθεί σε παραγωγική βάση η εγχώρια αγορά και να οικοδομηθεί ένα ριζικά διαφορετικό κράτος από το σημερινό. Μόνο έτσι δεν θα χρειάζεται το δημόσιο να καταφύγει ξανά στη διεθνή κερδοσκοπία για δανεισμό.
Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν έχει νόημα δίχως την κατάκτηση και την κατοχύρωση της δημοκρατίας στη χώρα. Κι αυτό σημαίνει την ανατροπή του υπάρχοντος διάτρητου και απόλυτα διεφθαρμένου συστήματος καλπονοθευτικής αναπαραγωγής ενός περιορισμένου και τυπικού κοινοβουλευτισμού που στηρίζει την απολυταρχία της εκάστοτε κυβέρνησης και των πατρώνων της. Σημαίνει δηλαδή την εγκαθίδρυση της αληθινής κυριαρχίας του λαού, της λαοκρατίας, με την κατοχύρωση και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Η λύση είναι μπροστά μας αρκεί να θελήσουμε να την δούμε και να σταματήσουμε να φοβόμαστε. Τα σοβαρά προβλήματα απαιτούν και ριζοσπαστικές λύσεις. Το διεθνές δίκαιο είναι μαζί μας. Το θέμα είναι να δείξει η κυβέρνηση το θάρρος και την τόλμη που χρειάζεται. Προς το παρόν, το μόνο που βλέπουμε είναι μια φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση να γίνεται μπαλάκι των κερδοσκόπων. Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Ο δανεισμός επι δανεισμού είναι απλά ένα αδιέξοδο. Απλά σκεφτείτε το...
Ενεργειακή Πολιτική και ανάπτυξη: Όπως αναφέρθηκε και ποιο πάνω, το να κυρήξεις απλά παύση πληρωμών ομολόγων είναι καμμένο χαρτί αν αυτό δεν συνοδευθεί από μια πολιτική ανάπτυξης. Στην Ελλάδα, αυτήν η πολιτική είναι παντελώς ανύπαρκτη. Είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου πως η Ελλάδα δεν διαθέτει κοιτάσματα πετρελαίου. Είναι ώρα λοιπόν να ανακαλέσω την δήλωση αυτή διότι βρήκα κάποιες ωραίες πληροφορίες τις οποίες θα μοιραστώ μαζί σας. Η Ελλάδα λοιπόν οχι μόνο διαθέτει πληθώρα ορυκτών αλλά είναι και η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης σε αυτά. Αναφέρω μερικά:
Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.
Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα
πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός
της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.
Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην
Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.
Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Χρωμίτης: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο
υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται
στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.
Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη.
Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας "Αθηναϊκή" είχε ως τίτλο "Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα" και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα.
Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου
"Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης" Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύση.
ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο.
Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο.
Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται.
Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την "εύφλεκτη πίσσα".
Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεραν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή.
Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων
πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο.
Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι
MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και
συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα.
Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:
"Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των
κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν
ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην
Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές..."
Αυτά είναι μόνο κάποια από το σύνολο των κοιτασμάτων που διαθέτει η Ελλάδα. Η λίστα συνεχίζεται και δεν περιορίζεται σε κοιτάσματα ραδονίου, χρυσού κτλ
Η Ελλάδα λοιπόν είναι πλούσια. Για την ακρίβεια, διαθέτουμε τόσο πετρέλαιο που σύμφωνα με τους ειδικούς της Shell, μπορούμε να καλύψουμε το 100% των αναγκών μας για τα επόμενα 20 χρόνια. Και αν βάλεις και τα υπόλοιπα ορυκτά, είναι εύκολο να δεις πως η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει μια ενεργειακή υπερδύναμη παγκοσμίως. Τώρα πρόσθεσε τις εναλλακτικές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως η ηλιακή και η αιολική, οι οποίες αφθονούν στην χώρα μας, και θα καταλάβεις για τι ακριβώς μιλάμε. Αλλά και εδώ χρειάζεται βούληση. Χρειάζεται μια κυβέρνηση που να μπορεί να δουλεύει για το συμφέρον της χώρας και να μην καταφεύγει σε άσκοπους και ανούσιους δανεισμούς. Η κυβέρνηση Παπανδρέου προφανώς και δεν είναι ανάλογη των περιστάσεων αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως, εγώ τουλάχιστον, δεν βλέπω καμμία από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις να είναι ικανή να φέρει την ουσιαστική αλλαγή. Δυστυχώς, αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Zeitgeist: Addendum
Zeitgeist Addendum [Greek Subtitles] from Zeitgeist Greece on Vimeo.
Money as Debt:
Money as Debt (Greek Translation)
george | MySpace Video
Και για όσους ενδιαφέρονται: Fractional reserve banking on Wikipedia
-Είναι γύρω στα 300 δισ. ευρώ.
-Απορροφά περίπου το 4,5% του ελληνικού ΑΕΠ, 5,5% το 2010.
-Δηλαδή γύρω στο 10-13% των δημοσίων δαπανών.
-Είναι κατά 95% και βάλε σε ευρώ. (δηλαδή δεν μπορεί να αυξομειωθεί με οικονομικά τερτίπια εκτός ευροζώνης, αλλά απ'την άλλη μας κάνουν ότι θέλουν γερμανοϊσπανογαλλοϊταλοί.)
-Το 75% είναι με σταθερό επιτόκιο ενώ το 25% με κυμαινόμενο. (δηλαδή "κινδυνεύουμε" από τους πρόσφατους δανεισμούς και όχι τα παλιοχρωστούμενα)
-Ένα 50% των δανείων είναι ληξιπρόθεσμα μέσα στα επόμενα 4 χρόνια. (δηλαδή η κατάσταση θα επιδεινωθεί όσον αφορά τις διεθνείς πιέσεις).
-Η κατάσταση επηρεάζεται κυρίως από: 1) το ύψος των επιτοκίων διεθνώς και 2) τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας (δηλαδή 1. κλάφ'τα χαράλαμπε σε διεθνές επίπεδο και 2. πολύ κωλόπαιδο ο κυριάκος, κούλα!)
Η προσφυγή στο διεθνές νομισματικό ταμείο στην ουσία της είναι μία απειλή προς τους νταβαντζήδες μας. Η Ελλαδίτσα χρωστάει σε τράπεζες από την Αμερική (3%), της Ελβετίας (25%), της Γερμανίας (27%), των Ισπανίας/Γαλλίας/Ιταλίας (25%) και δικές μας (!!! ναι! δεν κάνω πλάκα 25%, περίπου 70δισ. σε 7 ελληνικές τράπεζες που τους δώσαμε 28 δισ. για να προωθήσουν στην αγορά σαν δάνεια).
Εντάξει μέχρι εδώ? Απειλούμε αυτούς που μας παίρνουν τα λεφτά ότι θα αυτοκτονήσουμε! Γιατί η προσφυγή στο ΔΝΤ το μόνο που θα κάνει είναι να ρίξει εν γένη την αγοραστική αξία του ευρώ στις αγορές. Για εμάς (τον λαό) δεν θα υπάρξει καμία διαφορά και θα πάρουν ανάσα οι τράπεζες (αλλά όχι αρκετή για να δώσουν καινούρια ευνοϊκότερα δάνεια, αλλά για να έχουν μια άλφα ρευστότητα).
Τώρα αρχίζει το γέλιο...
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας,
το Ενεργητικό του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα ανερχόταν στα τέλη του 2000 στα 233 δισ. ευρώ.
Προσέξτε:
Μετά από μια θητεία του ΠΑΣΟΚ κι άλλη μία της ΝΔ, στα τέλη του 2009, το σύνολο του Ενεργητικού του τραπεζικού τομέα,
δηλαδή ο συνολικός πλούτος που έχουν ενθυλακώσει οι τράπεζες,
υπερδιπλασιάστηκε και εκτοξεύτηκε στο αστρονομικό ποσό των 579 δισεκατομμυρίων ευρώ!
Αυξήθηκε, δηλαδή, κατά 148% έναντι του 2000 και κατά 110% έναντι του 2004, όταν το Ενεργητικό των τραπεζών αποτιμήθηκε στα 275 δισ. ευρώ.
Με άλλα λόγια:
Οση ακριβώς είναι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους, κοντά στα 300 δισ.,
τόση (και ακόμα παραπάνω!) είναι η αύξηση του αμύθητου πλούτου που ομολογούν ότι απέσπασαν οι τράπεζες μέσα στην αντίστοιχη δεκαετία!
Σύμφωνα δε με τα στοιχεία του Σεπτέμβρη του 2009,
από αυτά τα 579 δισ., τα 400 (!) έχουν καταληστευθεί (σόρρυ! "χορηγηθεί σε" και "ρευστοποιηθεί από" ήθελα να πω) από επτά μόνο τράπεζες, τις Εθνική, Eurobank, Alpha, Πειραιώς, ΑΤΕ, Εμπορική, Marfin!*
Να το! Πετιέται από το πουθενά το δημόσιο χρέος της Ελλάδας!
Πέρα, όμως, από τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος υπάρχει και μια μακρά αλυσίδα αποδείξεων σχετικά με το περίφημο ερώτημα "αν υπάρχουν λεφτά".
Συγκεκριμένα.
1. Ως γνωστόν, μέσω "οφ σορ" δεν κάνουν τις συναλλαγές τους ούτε συνταξιούχοι, ούτε άνεργοι, ούτε μισθωτοί. Αλλοι τις κάνουν... Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αναφορές από το λεγόμενο Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης, αλλά και εκτιμήσεις των επιτελών του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (εφημερίδα Τα Νέα, 11/5/2009), οι ελληνικών συμφερόντων οφ σορ εταιρείες υπερβαίνουν τις 10.000 (!) και διακινούν ετησίως περί τα 500 δισ. ευρώ!
2. Οι καταθέσεις και οι συμφωνίες επαναγοράς (τα περίφημα repos) των επιχειρήσεων στις τράπεζες από 160 δισ. ευρώ το 2004 εκτινάχτηκαν στα 277 δισ. ευρώ μέχρι το Νοέμβρη του 2009. Δηλαδή, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, οι "ραντιέρηδες" (Αντρέας Παπανδρέου copyright) αύξησαν σε μια πενταετία το χρήμα που διαθέτουν κατά 117 δισ. ευρώ (ποσοστό αύξησης 73%).
3. Οι καταθέσεις προθεσμίας των επιχειρήσεων και των ιδιωτών στις τράπεζες, όπως βεβαιώνει και πάλι η Τράπεζα της Ελλάδας, από 36 δισ. ευρώ το 2004 έφτασαν στα 136 δισ. ευρώ το Νοέμβρη του 2009, δηλαδή αυξήθηκαν σε μια πενταετία κατά 100 δισ. ευρώ (ποσοστό αύξησης 278%).
4. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα (και σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ), ο ένας στους δύο εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα αμείβεται με κάτω από 1.090 ευρώ ενώ περίπου 250.000 εργαζόμενοι αμείβονται με το κατώτατο ημερομίσθιο των 33 ευρώ (μηνιαίως 740 ευρώ). Την ίδια ώρα το επίσημο Ενεργητικό των μεγαλύτερων επιχειρήσεων στη χώρα, όπως καταγράφεται στα στοιχεία της ICAP είναι πάνω από 700 δισ. ευρώ.
5. Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει τη χρηματοδότηση με 10 δισ. ευρώ επιχειρηματιών μέσω του ΕΣΠΑ, με άλλα 7,2 δισ. ευρώ μέσω του Επενδυτικού Νόμου, με άλλα 6 δισ. ευρώ μέσω των περιβόητων ΣΔΙΤ, και με 4 δισ. νομοθετική ρύθμιση οφειλών προς το ΙΚΑ για μη εξοφλημένα ένσημα εργαζομένων.
6. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν για τη φοροδιαφυγή στη Βουλή από το υπουργείο Οικονομικών (31/3/2007), από τα 17,7 δισ. ευρώ βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα χρέη προς τις εφορίες, τα 15 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 85% της φοροδιαφυγής, προέρχονται από 6.000 μεγαλο-οφειλέτες (υπάρχουν διευθύνσεις και ονόματα).
7. Το έλλειμμα των 30 δισ. ευρώ ισούται, σύμφωνα με την εφημερίδα "Καθημερινή" (8/9/2009) του Αλαφούζου, με μια και μόνο παραγγελία των Ελλήνων εφοπλιστών ύψους 30 δισ. για τη ναυπήγηση των νέων 777 ποντοπόρων πλοίων τους εντός του 2009! Από αυτά στην Ελλάδα ναυπηγήθηκαν 0!!!
8. Το έλλειμμα ισούται με τα ακόμα 30 δισ. ευρώ των ανενεργών καταθέσεων του εφοπλιστικού κεφαλαίου στις εγχώριες τράπεζες και φυσικά ισούται - παρά κάτι - με το ποσό των 28 δισ. ευρώ που εγγυήθηκε το ελληνικό κράτος στις τράπεζες.
9. Το έλλειμμα ισούται - παρά κάτι - με την απόφαση του Συμβουλίου Αμυνας για εξοπλιστικά προγράμματα ΝΑΤΟικού χαρακτήρα ύψους 27 δισ. ευρώ για την περίοδο 2006 - 2015, όταν ήδη οι εξοπλιστικές δαπάνες της προηγούμενης δεκαετίας, 1996 - 2005, ξεπέρασαν τα 20 δισ. ευρώ, και χωρίς να υπολογίζονται οι γαλλικές φρεγάτες που θα φορτωθούμε επιπλέον ως επιστέγασμα της... "στήριξης" του Σαρκοζί (που φτιάχνονται στην Γαλλία).
10. Το έλλειμμα ισούται με τα... μισά (!) και μόνο καθαρά κέρδη που βάσει των ισολογισμών τους (ΕΕΒΕ) σημείωσαν τη δεκαετία 2000 - 2009 οι εισηγμένοι στο χρηματιστήριο βιομήχανοι, εργολάβοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές και τα οποία ξεπερνούν τα 60 δισ. ευρώ!
Προφανώς και υπάρχουν λεφτά...
Στα στενά πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, αν αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση φορολογήσει το ποσοστό αύξησης των κερδών των τραπεζών (και όχι το σύνολο των κερδών τους) με ένα 10% βγαίνουμε αυτομάτως από την κρίση.
Σε μία περίπτωση επαναστατικής διεξόδου από την κρίση σε στυλ Βενεζουέλας ή Κούβας, φεύγουμε αυτόματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και πεθαίνει πάρα πολύς κόσμος κατά τη διάρκεια των επαναστατικών διαδικασιών. Πολύ πιθανόν να αποτελέσουμε και παράδειγμα για άλλες χώρες με παρόμοια οικονομική κατάσταση (Ισπανία, πρώην ανατολικό μπλοκ κ.ο.κ.).
Αυτά ήταν κάποια στοιχεία σχετικά με το Ελληνικό χρέος. Ας βάλουμε τα πράγματα κάτω για να τα δούμε ένα ένα.
Χρήμα και χρέος: Στο τέλος του άρθρου, παραθέτω 2 εξαιρετικά ντοκυμαντέρ σχετικά με το πως το χρήμα και το χρέος συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Πραγματικά, αξίζει να τα δείτε.
Διαχρονική πορεία του χρέους: Είναι γεγονός ότι το χρέος δεν δημιουργήθηκε από την μια μέρα στην άλλη. Όπως επίσης είναι γεγονός πως το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ ήταν ανέκαθεν υψηλό. Για του λόγου το αληθές:
Η πορεία του δημοσίου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ, την τελευταία δεκαετία, έχει ως εξής:
Το 2000: ΑΕΠ €136 δις - δημόσιο χρέος €140 δις (ποσοστό 101% του ΑΕΠ).
Το 2001: ΑΕΠ €146 δις - δημόσιο χρέος €151 δις (ποσοστό 102% του ΑΕΠ).
Το 2002: ΑΕΠ €157 δις - δημόσιο χρέος €159 δις (ποσοστό 101% του ΑΕΠ).
Το 2003: ΑΕΠ €171 δις - δημόσιο χρέος €168 δις (ποσοστό 97% του ΑΕΠ).
Το 2004: ΑΕΠ €185 δις - δημόσιο χρέος €183 δις (ποσοστό 98,50% του ΑΕΠ).
Το 2005: ΑΕΠ €195 δις - δημόσιο χρέος €195 δις (ποσοστό 100% του ΑΕΠ).
Το 2006: ΑΕΠ €213 δις - δημόσιο χρέος €204 δις (ποσοστό 97% του ΑΕΠ).
Το 2007: ΑΕΠ €227 δις - δημόσιο χρέος €216 δις (ποσοστό 96% του ΑΕΠ).
Το 2008: ΑΕΠ €237 δις - δημόσιο χρέος €237 δις (ποσοστό 100% του ΑΕΠ).
Το 2009: ΑΕΠ €242 δις - δημόσιο χρέος €295 δις (ποσοστό 122% του ΑΕΠ).
Φυσικά, αν κάποιος ψάξει να βρει τα πραγματικά ποσοστά της τελευταίας δεκαετίας θα δει τουλάχιστον 2 εκδοχές για κάθε έτος. Είναι χαρακτηριστικό του μπάχαλου που επικρατεί. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν έδωσε ούτε για μια φορά τα πραγματικά στοιχεία.
Πως φτάσαμε ως εδώ: Το 2001 η κυβέρνηση Σημίτη, προκειμένου να πετύχει την είσοδο στην Ο.Ν.Ε, κατέφυγε σε συνεργασία με την Goldman Sachs. Μαγείρεψαν τα οικονομικά της χώρας με αποτέλεσμα αυτό που φαινόταν να μην είναι η πραγματικότητα. Δεν δόθηκε καμμία έμφαση στην ανάπτυξη παρά μόνο στην παραποίηση του χρέους. Παράλληλα, η Goldman Sachs στοιχημάτιζε στην ελληνική αποτυχία όλο αυτό το διάστημα. Έτσι, την τελευταία δεκαετία, έχουμε ένα χρέος το οποίο αυξάνεται συνεχώς και επιβαρύνεται από τα κερδοσκοπικά παιχνίδια τρίτων σε βάρος της Ελλάδας. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, έχοντας ένα χρέος ~300 δις.
Η Goldman Sachs: Τι ακριβώς είναι η Goldman Sachs; Είναι μια από τις μεγαλύτερες τράπεζες παγκοσμίως, αν οχι η μεγαλύτερη. Είναι πραγματικά αυτή που κάνει κουμάντο σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι η τράπεζα που έχει ανθρώπους σε όλα τα σημαντικά πόστα. Μερικά παραδείγματα:
Mario Draghi
Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
Otmar Issing
Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.
Lloyd Blankfein
Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.
Henry Paulson
Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.
Lawrence Summers
Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας
Dan Jester
Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs.
Είναι προφανές ότι η Goldman Sachs βρίσκεται παντού. Στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, την Wall Street, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πάει λέγοντας. Όλοι τους είναι μια κλίκα.
Το ΔΝΤ: Είναι απλά παρακλάδι της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Goldman Sachs. Το ΔΝΤ υπάρχει μόνο για να υποδουλώνει λάους. Από ιστορικής πλευράς, σε όλες τις περιπτώσεις που το ΔΝΤ παρενέβη στα οικονομικά μιας χώρας, η χώρα αυτή οδηγήθηκε στην καταστροφή. Εκουαδόρ, Αργεντινή, Τζαμάικα και πάει λέγοντας. Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα είναι το μέσο με το οποίο οι ΗΠΑ εκμεταλλεύονται τα κράτη. Εντοπίζουν μια χώρα που τους ενδιαφέρει για τον x ή y λόγο και προσπαθούν να εξασφαλίσουν ένα δάνειο προς την χώρα αυτή. Το δάνειο αυτό όμως είναι τόσο μεγάλο που η χώρα αδυνατεί να το ξεπληρώσει (χρήμα και χρέος). Και όταν αυτό γίνει, προχωράνε σε συμφωνίες όπως η είσοδος επιχειρήσεων αμερικανικών συμφερόντων που εκμεταλλεύονται τους φυσικούς και οχι μόνο πόρους. Με αυτό τον τρόπο, οι ΗΠΑ ελέγχουν τα κράτη αυτά. Το ΔΝΤ είναι απάτη. Όποιος πιστεύει το αντίθετο είναι επικίνδυνος για την χώρα του.
Επίσης, να τονιστεί ότι τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ έχουν σαν σκοπό την υποδούλωση των πολιτών. Αυτό πιστεύω φαίνεται και από τα μέτρα που επέβαλλε στην Ελλάδα. Μείωση μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, αύξηση των φόρων κτλ.
Κίνα - Ρωσία - Εμιράτα: Υπάρχουν κάποιες φωνές που λένε ότι η Ελλάδα δέχθηκε προτάσεις από τις 3 αυτές χώρες για δάνεια. Πιο συγκεκριμένα:
1. Από την Κίνα η οποία λέγοντας ότι θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα, μας προτείνει
-Να μας ξεπληρώσει όλο το δημόσιο χρέος, χωρίς αντάλλαγμα (τι είναι το χρέος της Ελλάδας για τις οικονομικές δυνατότητες της Κίνας;)
-Να μας δανείσει ότι ποσό αναγκαιεί για την λειτουργία της χώρας μέχρι το καλοκαίρι, με 1% (έναντι 6,7% των Γερμανώv)
-Να μας στείλει όσους τουρίστες θέλουμε ή έστω όσους έχουμε την υποδομή να φιλοξενήσουμε.
2. Από την Ρωσία για οιαδήποτε βοήθεια, οικονομική και μη με προυπόθεση να ενεργοποιηθεί η συμφωνία του περίφημου αγωγού και να της δοθεί η δυνατότης επισκευής πολεμικών της πλοίων στην Σύρο (όπως ήταν και παλαιότερα με τα «εμπορικά» της πλοία).
3. Από τα Εμιράτα
-Να τους δοθεί το ανενεργό αεροδρόμιο του Ελληνικού, το οποίο αφού το εκσυγχρονίσουν πλήρως, να το χρησιμοποιούν για τα lear jet των Εμίρηδων (εννοείται με ενοίκιο)
-Να τους δοθεί μέρος της παραλίας κάτω από το αεροδρόμιο, για να κατασκευάσουν μαρίνα, όπου να ελιμενίζονται θαλαμηγοί των Εμίρηδων (δηλαδή να μπορούν να προσγειώνονται στο αεροδρόμιο και περνώντας απέναντι, να φεύγουν με την θαλαμηγό τους για κρουαζιέρες στο Αιγαίο)
-Να τους παραχωρηθεί η Ν/Ε περιοχή του Περάματος (η οποία είναι ανενεργή και όσοι εργάζονταν εκεί είναι σήμερα άνεργοι), προκειμένου να κατασκευάσουν σύγχρονο ναυπηγείο, όπου θα κατασκευάζουν δικές τους θαλαμηγούς
-Να τους παραχωρηθεί μέρος στο Φάληρο, όπου να προσδέσει μεγάλη υπερπολυτελής θαλαμηγός - Casino (πλωτό casino). Εννοείται ότι εκτός των άλλων καταβάλουν στο Ελληνικό κράτος ποσοστά από τα κέρδη.
Πραγματικά δεν ξέρω αν αυτές οι προτάσεις αληθεύουν. Βλέποντας τις κινήσεις Παπανδρέου τον τελευταίο καιρό με πρόσκληση των Κινέζων της Cosco και με άλλες συναντήσεις με Ρώσους και Άραβες, πιστεύω πως κάτι μέσα στα λεγόμενα αυτά μπορεί να είναι αλήθεια. Παρόλα αυτά να τονιστούν κάποια πράγματα. Σχετικά με την Κίνα, σταματήστε να παραληρείτε. Οι Κινέζοι μπορεί να διαθέτουν στα ταμεία τους 1 τρις δολλάρια αλλά ποτέ δεν θα δάνειζαν έτσι για την ψυχή της μάνας τους. Εδώ δεν μιλάμε για δανεισμούς προσώπων. Ούτε είναι φίλοι μας οι Κινέζοι. Εδώ μιλάμε για κρατικούς δανεισμούς. Ο μόνος παράγοντας που λαμβάνει ρόλο είναι το κέρδος. Κανένα κράτος στον κόσμο δεν δανείζει αφιλοκερδώς. Και επίσης είναι γνωστό πως οι Κινέζοι ανοίγουν πάρα πολύ δύσκολα την στρόφιγγα δανεισμού. Οπότε, ακόμη κι' αν μας δάνειζαν 25 δις, θα ζητούσαν κάτι σαν αντάλλαγμα. Όσο για την Ρωσία και τους Άραβες, το βλέπω αρκετά λογικό. Η Ρωσία θέλει να μπεί στο ενεργειακό παιχνίδι των Βαλκανίων και να το ελέξει. Οι Άραβες με την σειρά τους θα ήθελαν να μπούνε και αυτοί στο παιχνίδι ελέγχου ενός σταυροδρομίου με στρατηγική θέση. Απλά κρατήστε αυτές τις 3 εκδοχές στο πίσω μέρος του μυαλού σας γιατί κάποια στιγμή όλα θα βγούνε στην επιφάνεια. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.
Ελλάδα - Αργεντινή: Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο πίσω για να δούμε τι έγινε στο παρελθόν. Έχουμε και λέμε:
"Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της...
Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους. Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ' αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας...
Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος.. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.
Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.
Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.
Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.
Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.
Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.
(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)"
Μπορεί να μην έχουμε μια ομοιότητα 100% με την Αργεντινή αλλά αξίζει να προσέξουμε το πιο σημαντικό. Η Ελλάδα δεν παράγει αλλά συνεχίζει να δανείζεται. Η φοροδιαφυγή βασιλεύει, τα προιόντα που εξάγουμε δεν είναι ανταγωνιστικά λόγω του Ευρω και οι επενδύσεις απλά δεν υπάρχουν. Οι μισθοί μειώνονται, η ανεργία αυξάνεται και σιγά σιγά αυξάνεται και η βία. Αν δεν θέλουμε να φτάσουμε στο σημείο που έφτασε η Αργεντινή, πρέπει να γίνει κάτι άμεσα.
Τα νέα μέτρα: Είναι ότι πιο γελοίο έχω δει στην ζωή μου. Δεν υπάρχει νοήμων Έλληνας που να πιστέυει πως αυτά τα μέτρα θα βοηθήσουν την χώρα. Για παράδειγμα, ο Φ.Π.Α.
Ο ΦΠΑ φέρνει μικροπρόθεσμα έσοδα στο κρατικό ταμείο, αλλά ως φόρος κατανάλωσης των πάντων ειναι αντιπαραγωγικός. Με την αύξησή του μπορεί να έρχονται αμέσως έσοδα στο κρατικό ταμείο, αλλά τελικά βλάπτεται η οικονομία της Ελλάδας επειδή είναι αντιπαραγωγικός φόρος. Αντιπαραγωγικός φόρος είναι επειδή ο καταναλωτής πληρώνοντας περισσότερο φόρο όταν αγοράζει κάτι, χωρίς να παίρνει στο σπίτι την ίδια ποσότητα είδους, αναγκάζεται να ψωνίζει λιγότερα είδη και αυτό γίνεται εμπόδιο στην παραγωγή των ειδών. Έτσι, τελικά αυτός ο φόρος είναι αντιπαραγωγικός. Και όταν αυξάνεται αντιπαραγωγικός φόρος συρρικνώνεται η οικονομία, ώστε μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα και το κράτικό ταμείο να έχει ζημιά, αφού η απόλυτη πραγματική ποσότητα των φόρων, αφαιρώντας τον πληθωρισμό, θα μειωθεί. Σε άλλες χώρες και λόγω οικονομικής κρίσης ο ΦΠΑ μειώθηκε, ώστε να τονωθεί άμεσα η παραγωγή των ειδών.
Η απόδειξη είναι ήδη υπαρκτή. Το υπουργείο οικονομικών ανέφερε ότι από τότε που πραγματοποιήθηκε η αύξηση του Φ.Π.Α, τα έσοδα από τον συγκεκριμένο φόρο έχουν αυξηθεί μόλις κατά 0,3%.
Επίσης, η μείωση μισθών και συντάξεων είναι απαράδεκτη. Η υποβάθμιση της αγοραστικής δυνατότητας του κοινού δεν μπορεί να έχει άλλο αποτέλεσμα από την ύφεση. Εγώ συμφωνώ ότι πρέπει να μπεί μια τάξη στα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Να δούμε ποιούς και τι πληρώνουμε και μετά να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη. Αλλά ανάπτυξη με αύξηση του Φ.Π.Α και μείωση μισθών απλά δεν γίνεται. Το αποτέλεσμα των μέτρων αυτών θα είναι καταστροφικό. Μπορεί προσωρινά να μπούνε κάποια χρήματα στα ταμεία, αλλά σε βάθος χρόνου, η Ελληνική οικονομία θα βγεί χαμμένη.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου απέτυχε παταγωδώς. Κατάφερε να παραδώσει τον έλεγχο της χώρας στο ΔΝΤ. Και πλέον το ΔΝΤ είναι αυτό που κάνει κουμάντο. Όταν πριν μερικές μέρες ο Λοβέρδος ανακοίνωσε το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, το ΔΝΤ έκανε αισθητή την παρουσία του λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς "εμείς άλλα συμφωνήσαμε". Πλεον η κυβέρνηση, προκειμένου να νομοθετήσει, θα πρέπει να παίρνει την άδεια του ΔΝΤ. Game is over.
Η λύση: Στάση πληρωμής των Ελληνικών ομολόγων. Και παραθέτω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το θέμα αυτό:
* Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές
* Στη διεθνή πρακτική έχουμε πολλές χώρες που κατά καιρούς αρνήθηκαν να πληρώσουν τους δανειστές τους, χωρίς να κηρύξουν πτώχευση
Το πρώτο βήμα μιας διαφορετικής πολιτικής θα ήταν να ανατραπεί το καθεστώς κηδεμονίας από την ΕΕ και το ΔΝΤ, που έχει σαν βασικό στόχο τη διαιώνιση της υπερχρέωσης προς όφελος των διεθνών κερδοσκόπων και δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα χώρας που να υποβλήθηκε σε καθεστώς κηδεμονίας για τα χρέη της και να βγήκε αλώβητη ή και ακέραια.
Όποιος ενδιαφέρεται ας δει την ιστορία των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, ιδίως της υποσαχάριας, όπου έδρασε για δεκαετίες το ΔΝΤ. Όπου επιβλήθηκε καθεστώς κηδεμονίας άφησε πίσω του ερείπια.
Δεύτερο, να προχωρήσει το ελληνικό κράτος σε άμεση παύση πληρωμών, ώστε να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που σήμερα πηγαίνουν σε πληρωμές δανείων.
Η παύση πληρωμών δεν ισοδυναμεί με κήρυξη πτώχευσης, όπως κηρύττει σκόπιμα η επίσημη προπαγάνδα. Η πτώχευση μπορεί να σημάνει μια προσωρινή στάση πληρωμών, αλλά θέτει τη χώρα και το λαό της στη διάθεση και στο έλεος των δανειστών της. Πτώχευση σημαίνει ότι μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει τους δανειστές της σε ρευστό και επιτρέπει να πληρωθούν σε είδος, κατάσχοντας και δημεύοντας τα περιουσιακά της στοιχεία. Αντίθετα, μια χώρα προχωρά σε μονομερή παύση πληρωμών ακριβώς επειδή δεν θέλει να της επιβληθεί ή να αναγκαστεί από την αγορά να κηρύξει πτώχευση. Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές.
Για παράδειγμα στην περίπτωση της επίσημης πτώχευσης του ελληνικού κράτους το 1932 υπήρξε πράγματι προσωρινή παύση πληρωμών, αλλά η χώρα δεν γλύτωσε ούτε από τα χρέη της, ούτε από τους δανειστές της. Ακόμη και σήμερα συνεχίζει το ελληνικό κράτος να πληρώνει το διακυβερνητικό δάνειο με τις ΗΠΑ που συνάφθηκε το 1929! Κι ας έχει μεσολαβήσει επίσημο χρεωστάσιο της χώρας.
Στη διεθνή πρακτική έχουμε πολλές χώρες που κατά καιρούς αρνήθηκαν να πληρώσουν τους δανειστές τους, χωρίς να κηρύξουν πτώχευση. Μάλιστα στο διεθνές δίκαιο υπάρχει πρόβλεψη για την μονομερή άρνηση μιας χώρας να πληρώσει τα χρέη της, όταν συντρέχουν τρεις λόγοι:
(α) Ο δανεισμός έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο.
(β) Τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας.
(γ) Οι δανειστές γνώριζαν πολύ καλά ποιους δάνειζαν και για ποιο σκοπό.
Στη βάση αυτής της ρήτρας του διεθνούς δικαίου, που αποκαλείται odious debt ή απεχθές χρέος, αρνήθηκαν πολλές από τις νεοαπελευθερωμένες χώρες να πληρώσουν τα χρέη της αποικιοκρατίας, των δικτατορικών και βασιλικών καθεστώτων που ανατράπηκαν, αλλά και των διεφθαρμένων κυβερνήσεων.
Τελευταίο παράδειγμα είναι το Εκουαδόρ, το οποίο τον Δεκέμβρη του 2008 ανακοίνωσε πλήρη παύση πληρωμών, χωρίς να κηρύξει πτώχευση. Ο πρόεδρος της χώρας Κορέα, αφού συγκρότησε μια διακομματική επιτροπή υπό τον γενικό εισαγγελέα της χώρας που εξέτασε το σύνολο των συμβάσεων δανεισμού της χώρας, ανακοίνωσε ότι το Εκουαδόρ δεν δεσμεύεται να πληρώσει ένα «ανήθικο και παράνομο» χρέος, που υπήρξε προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας σε βάρος του λαού του. Απευθύνθηκε επίσης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η οποία στάθηκε στο πλευρό της χώρας, αναγνωρίζοντας το δικαίωμά της να μην πληρώσει χρέη που δημιούργησαν οι προηγούμενες διεφθαρμένες κυβερνήσεις και έτσι δεν κουνήθηκε φύλλο εναντίον του Εκουαδόρ. Και μιλάμε για μια χώρα με πληθυσμό περί τα 13,6 εκατ. κατοίκους και με ΑΕΠ (2008) λίγο πάνω από το 16% του αντίστοιχου ΑΕΠ της Ελλάδας!
Για να προχωρήσει μια χώρα σε μονομερή παύση πληρωμών απαιτείται πρώτα και κύρια πολιτική βούληση. Απαιτείται υπεύθυνη κυβέρνηση που να προτάσσει πάνω απ’ όλα το καλό της χώρας και του λαού της. Φανταστείτε μόνο μια κυβέρνηση που αντί να αναζητά την «αποκατάσταση της αξιοπιστίας στις αγορές», βγαίνει και ζητά την συμπαράσταση, την μαχητική στήριξη του λαού για να προχωρήσει σε μονομερή παύση πληρωμών, ώστε να μην επιβάλει τα μέτρα λιτότητας και ασφυξίας που απαιτούν οι δανειστές και τα όργανά τους.
Φυσικά η παύση πληρωμών είναι μόνο το πρώτο βήμα. Είναι ένα αμυντικό μέτρο για να διασωθούν οι τεράστιοι πόροι που πηγαίνουν στην αποπληρωμή των χρεών. Το πρόβλημα που προκύπτει αμέσως με την παύση πληρωμών είναι διπλό:
- Αφενός, τι πρέπει να γίνει για να θωρακιστεί η χώρα απέναντι τους εκβιασμούς και τις πιέσεις των αγορών, που είναι φυσικό να ενταθούν μπροστά στο ενδεχόμενο της παύσης πληρωμών.
- Αφετέρου, πώς πρέπει να αξιοποιηθούν οι πόροι που διεσώθησαν, αλλά και οι πόροι που διαθέτει συνολικά η ελληνική οικονομία και κοινωνία, έτσι ώστε να ορθοποδήσει η χώρα και ο λαός της και να μπει σε μια νέα τροχιά ορθολογικής ανάπτυξης προς όφελος των εργαζομένων και του τόπου.
Ως προς το πρώτο ζήτημα, η επίσημη προπαγάνδα ασκεί συστηματική τρομοκρατία, που πίσω της κρύβεται η απόλυτη ένδεια επιχειρημάτων. Επίσης, η διατεταγμένη δημοσιογραφία έχει φιμώσει κάθε άποψη που υποστηρίζει την παύση πληρωμών. Ενώ δυστυχώς και η επίσημη αριστερά δεν τολμά ούτε καν να θέσει το ζήτημα.
Η ελεγχόμενη «ενημέρωση» γνωρίζει πολύ καλά ότι οι πιέσεις και οι εκβιασμοί των αγορών μπορούν να πιάσουν μόνο όταν έχεις ένα πολιτικό σύστημα εντελώς σαθρό, υποτελές, διεφθαρμένο και επιρρεπές στο δοσιλογισμό. Όπου υπήρξαν κυβερνήσεις που τόλμησαν να υπερασπιστούν τις χώρες τους, ακόμη και σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες γι’ αυτές, οι αγορές και τα διεθνή όργανά τους ελάχιστα μπόρεσαν να κάνουν.
Τι θα γίνει όμως αν αντιδρώντας στην παύση πληρωμών φύγουν όλα τα κεφάλαια;
Τι θα γίνει αν οι τράπεζες αρχίζουν να εκβιάζουν;
Τι θα γίνει αν η ΕΚΤ προκειμένου να προστατεύσει τις τράπεζες που κατέχουν τα πακέτα των ελληνικών ομολόγων, αρχίσει να πιέζει μέσα από τον περιορισμό της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, μιας και είναι η μόνη που ελέγχει την ποσότητα έκδοσης του ευρώ;
Τα ερωτήματα αυτά είναι απολύτως βάσιμα. Γι’ αυτό και η παύση πληρωμών δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρακτικό νόημα, αν δεν συνοδευτεί με ένα πακέτο άμεσων μέτρων θωράκισης της οικονομίας και της χώρας από τυχόν εκβιασμούς και πιέσεις. Αυτά τα μέτρα πρέπει να είναι τα εξής:
Πρώτο, η άμεση επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίου ώστε να σταματήσει η φυγή του στο εξωτερικό. Αυτό μπορεί να γίνει π.χ. επιβάλλοντας έναν αποτρεπτικό φόρο της τάξης του 80-90% για κάθε ευρώ που πηγαίνει σε καταθέσεις, μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ., του εξωτερικού. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ιδιωτικά κεφάλαια που έχουν επωφεληθεί από το κοινό νόμισμα και την ελευθερία κίνησης και βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό ανέρχονταν στα τέλη του 2009 σε πάνω από 160 δις ευρώ. Αυτό πρέπει έτσι ή αλλιώς να σταματήσει γιατί αποτελεί τρομακτική πληγή για την ελληνική οικονομία.
Δεύτερο, η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών της χώρας, ώστε να χτυπηθεί αποφασιστικά το κύκλωμα χρηματοπιστωτικής αγυρτείας και τοκογλυφίας που πνίγει τη χώρα. Να λυτρωθούν νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις από την σαράφικη πρακτική των τραπεζών. Να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος των χρεωγράφων που βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών με αποτέλεσμα να έχουν εκτινάξει την αξία του τραπεζικού ενεργητικού σε σχεδόν 2 φορές το ΑΕΠ της χώρας.
Τρίτο, η έξοδος της χώρας από το ευρώ και την ΟΝΕ. Κι αυτό γιατί το ευρώ είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο εκβιασμού και πίεσης της χώρας. Εκτός ευρώ όλες οι απειλές είναι μόνο λόγια. Κι όχι μόνο αυτό. Όσο η χώρα βρίσκεται μέσα στην ΟΝΕ είναι εκτεθειμένη στις επιδρομές της διεθνούς κερδοσκοπίας και λειτουργεί ως αναλώσιμο είδος για τα διευθυντήρια της Ευρωζώνης.
Φυσικά, η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη σήμερα, θα πυροδοτήσει τέτοια κρίση στο ίδιο το ευρώ, θα πυροδοτήσει τέτοιες λαϊκές αντιδράσεις εναντίον του και στις άλλες χώρες της ευρωζώνης, που είναι πολύ πιθανό να δούμε την έκλειψή του. Αυτό φοβούνται και τα διευθυντήρια της ευρωζώνης.
Το μόνο που μπορεί να κάνουν οι αγορές απέναντι σε μια αποφασισμένη χώρα και έναν ακόμη πιο αποφασισμένο λαό, είναι να μηδενίσουν την πιστοληπτική του ικανότητα. Κι έτσι να μην μπορεί η χώρα να αντλήσει κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές ομολόγων. Όμως αυτό δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό κινείται λίγο πάνω από το 3%. Αυτό σημαίνει ότι, αν απαλλαγεί η χώρα από την εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, είναι ασήμαντες.
Θα πρέπει όμως και η παύση πληρωμών να συνοδευθεί από μια ριζικά διαφορετική αναπτυξιακή πορεία, η οποία δεν θα στηρίζεται σε κερδοσκόπους επενδυτές, σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις άμεσες ανάγκες και το εισόδημα του εργαζόμενου. Μόνο έτσι μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία, να ανασυγκροτηθεί σε παραγωγική βάση η εγχώρια αγορά και να οικοδομηθεί ένα ριζικά διαφορετικό κράτος από το σημερινό. Μόνο έτσι δεν θα χρειάζεται το δημόσιο να καταφύγει ξανά στη διεθνή κερδοσκοπία για δανεισμό.
Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν έχει νόημα δίχως την κατάκτηση και την κατοχύρωση της δημοκρατίας στη χώρα. Κι αυτό σημαίνει την ανατροπή του υπάρχοντος διάτρητου και απόλυτα διεφθαρμένου συστήματος καλπονοθευτικής αναπαραγωγής ενός περιορισμένου και τυπικού κοινοβουλευτισμού που στηρίζει την απολυταρχία της εκάστοτε κυβέρνησης και των πατρώνων της. Σημαίνει δηλαδή την εγκαθίδρυση της αληθινής κυριαρχίας του λαού, της λαοκρατίας, με την κατοχύρωση και τον σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Η λύση είναι μπροστά μας αρκεί να θελήσουμε να την δούμε και να σταματήσουμε να φοβόμαστε. Τα σοβαρά προβλήματα απαιτούν και ριζοσπαστικές λύσεις. Το διεθνές δίκαιο είναι μαζί μας. Το θέμα είναι να δείξει η κυβέρνηση το θάρρος και την τόλμη που χρειάζεται. Προς το παρόν, το μόνο που βλέπουμε είναι μια φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση να γίνεται μπαλάκι των κερδοσκόπων. Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Ο δανεισμός επι δανεισμού είναι απλά ένα αδιέξοδο. Απλά σκεφτείτε το...
Ενεργειακή Πολιτική και ανάπτυξη: Όπως αναφέρθηκε και ποιο πάνω, το να κυρήξεις απλά παύση πληρωμών ομολόγων είναι καμμένο χαρτί αν αυτό δεν συνοδευθεί από μια πολιτική ανάπτυξης. Στην Ελλάδα, αυτήν η πολιτική είναι παντελώς ανύπαρκτη. Είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου πως η Ελλάδα δεν διαθέτει κοιτάσματα πετρελαίου. Είναι ώρα λοιπόν να ανακαλέσω την δήλωση αυτή διότι βρήκα κάποιες ωραίες πληροφορίες τις οποίες θα μοιραστώ μαζί σας. Η Ελλάδα λοιπόν οχι μόνο διαθέτει πληθώρα ορυκτών αλλά είναι και η πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης σε αυτά. Αναφέρω μερικά:
Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.
Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα
πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός
της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.
Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην
Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.
Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Χρωμίτης: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο
υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται
στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.
Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη.
Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας "Αθηναϊκή" είχε ως τίτλο "Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα" και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα.
Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου
"Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης" Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύση.
ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο.
Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο.
Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται.
Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την "εύφλεκτη πίσσα".
Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεραν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή.
Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων
πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο.
Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι
MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.
Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και
συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα.
Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:
"Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των
κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν
ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην
Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές..."
Αυτά είναι μόνο κάποια από το σύνολο των κοιτασμάτων που διαθέτει η Ελλάδα. Η λίστα συνεχίζεται και δεν περιορίζεται σε κοιτάσματα ραδονίου, χρυσού κτλ
Η Ελλάδα λοιπόν είναι πλούσια. Για την ακρίβεια, διαθέτουμε τόσο πετρέλαιο που σύμφωνα με τους ειδικούς της Shell, μπορούμε να καλύψουμε το 100% των αναγκών μας για τα επόμενα 20 χρόνια. Και αν βάλεις και τα υπόλοιπα ορυκτά, είναι εύκολο να δεις πως η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει μια ενεργειακή υπερδύναμη παγκοσμίως. Τώρα πρόσθεσε τις εναλλακτικές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως η ηλιακή και η αιολική, οι οποίες αφθονούν στην χώρα μας, και θα καταλάβεις για τι ακριβώς μιλάμε. Αλλά και εδώ χρειάζεται βούληση. Χρειάζεται μια κυβέρνηση που να μπορεί να δουλεύει για το συμφέρον της χώρας και να μην καταφεύγει σε άσκοπους και ανούσιους δανεισμούς. Η κυβέρνηση Παπανδρέου προφανώς και δεν είναι ανάλογη των περιστάσεων αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως, εγώ τουλάχιστον, δεν βλέπω καμμία από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις να είναι ικανή να φέρει την ουσιαστική αλλαγή. Δυστυχώς, αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Zeitgeist: Addendum
Zeitgeist Addendum [Greek Subtitles] from Zeitgeist Greece on Vimeo.
Money as Debt:
Money as Debt (Greek Translation)
george | MySpace Video
Και για όσους ενδιαφέρονται: Fractional reserve banking on Wikipedia
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
Τις Πταίει;
Με αφορμή τα γεγονότα της τελευταίας πορείας και τώρα που έχει κοπάσει ο θόρυβος περί του θανάτου των 3 ατόμων, είναι η ώρα να δούμε τα πράγματα λίγο πιο αντικειμενικά.
Κατ' αρχάς να ξεκαθαρίσω πως ούτε υποστηρίζω τις δολοφονίες ούτε προσπαθώ να τους δώσω πολιτικό υπόβαθρο. Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι στο οποίο πρέπει να δώσουμε βαρύτητα. Ήταν ο θάνατος των 3 υπαλλήλων της τράπεζας στοχευμένο χτύπημα; Δηλαδή, αυτοί που πέταξαν τις molotof, είχαν σκοπό να πλήξουν κάποιον από τους υπαλλήλους; Προφανώς και οχι. Το χτύπημα είχε σαν σκοπό την τράπεζα σαν κύριο παράγοντα του σημερινού οικονομικού συστήματος. Με λίγα λόγια, οι τράπεζες είναι το έμβλημα της οικονομίας και όταν η οικονομία έχει πρόβλημα, αυτές γίνονται ο πρώτος στόχος. Τώρα, ήταν ο θάνατος των 3 υπαλλήλων αναμενόμενος; Η απάντηση είναι ΝΑΙ. Κάποτε θα γινόταν και αυτό. Όταν σε κάθε διαδήλωση οι τράπεζες είναι κύριος στόχος των "κουκουλοφόρων", τότε κάποια στιγμή θα υπάρξουν και θύματα. Έχει σημασία αν αυτό έγινε τώρα ή αν θα γινόταν σε 1 χρόνο από σήμερα; ΟΧΙ. Το θέμα είναι πως κάποτε θα φτάναμε και σε αυτό το σημείο. Έχει σημασία αν μέσα στα θύματα ήταν μια έγκυος; Ίσως. Αυτό που είναι άξιο αναφοράς είναι ο τρόπος που παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ. Δώθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην έγκυο με σκοπό να χτυπήσουν στο συναίσθημα. Είναι μέρος της προπαγάνδας των ΜΜΕ όταν θέλουν να παρουσιάσουν ένα γεγονός με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Και σε αυτό το σημείο να τονίσω πως δεν υπάρχει αντικειμενική ενημέρωση μέσω των ΜΜΕ. Ένας δημοσιογράφος που πληρώνεται δεν λέει ποτέ την αλήθεια. Σου λέει αυτα που θες να ακούσεις ή αυτά που του επιβάλλουν να πει. Καλώς ή κακώς, το μόνο μέσο στο οποίο ο έλεγχος είναι από περιορισμένος εως και ανύπαρκτος είναι το Internet. Είναι το μόνο μέσο το οποίο δεν έχουν καταφέρει να ελέξουν.
Αυτά όσο αναφορά τους δράστες. Από την άλλη πλευρά...
Η ανακοίνωση της Marfin για το γεγονός:
"Στην οικογένεια της MARFIN θρηνούμε σήμερα για την δολοφονία τριών νεαρών συναδέλφων μας.
Εκφράζουμε την οργή μας κατά της πολιτείας που εγνώριζε ότι μόνο από τύχη δεν είχαν συμβεί μέχρι σήμερα τέτοια τραγικά περιστατικά. Εκφράζουμε ακόμα την οργή μας για τα ξύλινα πολιτικά λόγια και τις ...
αντιδικίες σκοπιμότητας ορισμένων πολιτικών στη Βουλή την ώρα που οι σοροί των συναδέλφων μας δεν είχαν αποσυρθεί από το κατάστημά μας που επολιορκείτο ακόμα από τους διαδηλωτές ή και αναρχικούς.
Οι αυτουργοί μακάρι να συλληφθούν και να τιμωρηθούν. Την μεγαλύτερη ευθύνη όμως έχουν οι ηθικοί αυτουργοί που δυστυχώς δεν θα τιμωρηθούν ποτέ."
Ωραία. Όλα καλά ως εδώ. Όμως για ποιούς ηθικούς αυτουργούς μας μιλάνε; Όταν σου δανείζουν με εξαθλιωτικούς όρους και όταν σου παίρνουν το σπίτι ή το αυτοκίνητο επειδή χρωστάς κάποια λεφτά ( σε κάποιες περιπτώσεις τα πόσα είναι μερικές εκατοντάδες ευρω ), ποιοι είναι τότε οι ηθικοί αυτουργοί; Και αυτοί που δανείζονται από τις τράπεζες δεν είναι άτομα που έχουν λεφτά. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν κάτι στη ζωή τους δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ με ένα μισθό για γέλια. Όταν ο άλλος παίρνει ένα δάνειο για να βοηθήσει το παιδί του να σπουδάσει και εσύ του παίρνεις το σπίτι επειδή δεν μπορεί να σου δώσει κάποιες δόσεις, τότε ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός; Αν ο κουκουλοφόρος Χ φταίει μια φορά, οι τράπεζες και οι πολιτικοί φταίνε 100. Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Είναι τυχαίο που οι τράπεζες αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους την ώρα που οι περισσότεροι Έλληνες γίνονται όλο και πιο φτωχοί; Οχι. Γιατί οι τράπεζες κερδίζουν δημιουργώντας χρέος. Το χρέος με την σειρά του είναι ένας από τους παράγοντες που δημιουργούν βία.
Και συνεχίζω με μια δήλωση-καταγγελία ενός εργαζομένου στην Marfin:
"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."
Έτσι απλά για να μην ξεχνιόμαστε...
Σε ένα αμιγώς νομισματικό σύστημα, οι μόνοι ηθικοί αυτουργοί είναι οι τράπεζες και οι πολιτικοί. Οι τράπεζες με την πολιτική τους προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος χωρίς να υπολογίζουν το κόστος και την αξία της ανθρώπινης ζωής και οι πολιτικοί απλά αποτελούν τα πιόνια των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτοί καθορίζουν τις εξελίξεις ανάλογα με τις αποφάσεις τους. Αν η κυβέρνηση δεν έκοβε 2 μισθούς, θα έβγαιναν στον δρόμο 100.000 διαδηλωτές; Δεν το νομίζω. Και η δημοκρατία δεν πλήττεται από τον θάνατο 3 ατόμων κατά τη διάρκεια ενός εμπρησμού σε τράπεζα. Γιατί απλά δεν υπάρχει δημοκρατία. Εδώ έχουμε να κάνουμε με οικονομική σκλαβιά. Ένα καθεστώς στο οποίο πρέπει να δουλεύεις από το πρωί ως το βράδυ για να μην χάσεις την περιουσία σου και καταλήξεις στην φυλακή.
Συνοψίζοντας λοιπόν, φταίνε και οι δράστες που έριξαν τις molotof αλλά την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν οι τράπεζες και οι πολιτικοί. Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Αυτό όμως δεν πρόκειται να ειπωθεί ποτέ στα κανάλια γιατί όπως προανέφερα, η ενημέρωση είναι άκρως υποκειμενική.
Παρόλα αυτά, θα ήταν τελείως χαζό να πούμε πως εμείς δεν ευθυνόμαστε για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Σε 2-3 χρόνια που θα έχουμε εκλογές, όλοι θα τρέξουν να ψηφίσουν τα 300 κελεπούρια της Βουλής. Σαν χώρα πάσχουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Βάλε και μια δόση μαζοχισμού και το όλο σκηνικό έχει ολοκληρωθεί. Μας παίρνουν τα πάντα αλλά εμείς εκεί. Τους ξαναψηφίζουμε! Και αφού πάρουν την ψήφο, ξέρεις τι γίνεται. Μην λέμε τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά...
Το πιο τραγικό βέβαια της υπόθεσης είναι ότι βρίζουμε αυτούς που ψηφίζουμε. Ψηφίζεις ΠΑ.ΣΟ.Κ και όταν τα μέτρα του σε χτυπάνε στο ψαχνό, βγαίνεις στους δρόμους να διαμαρτυρυθείς. Ναι ναι, πήγαινε ρίξε την ψήφο σου και όταν θα σε καταπιέζουν με τα μέτρα τους, βγές να μας πεις την αλήθεια σου. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά. Και αυτό δεν περιορίζεται στα κόμματα εξουσίας. Μην σου περνάει από το μυαλό ότι το ΚΚΕ, το ΛΑ.Ο.Σ και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α διαφέρουν σε κάτι ουσιαστικό. Είναι όλοι μέρος του συστήματος. Μέρος του προβλήματος και οχι της λύσης. Η μόνη διαφορά είναι πως τα 3 αυτά κόμματα είναι τα κόμματα αντίδρασης. Στην δράση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ, υπάρχει και η αντίδραση. Πέρα από αυτό, δεν αλλάζει κάτι. Επανάσταση μέσα στα πλαίσια του κατεστημένου δεν είναι επανάσταση. Είναι απλά η αυτοσυντήρηση του συστήματος. Πήγαινε σε πορείες, κάψε τράπεζες, σπάσε τους πάντες και τα πάντα. Δεν θα αλλάξει κάτι.
Μιλώντας για πορείες, έχω να πω ότι οι πορείες είναι εντελώς ανούσιες και δεν εξυπηρετούν κανένα συμφέρον του λαού. Οι πορείες αποτελούν μόνο την εξάλειψη του προσωπικού χαρακτήρα και την γενίκευση του από ειδικό σε γενικό. Πολλές φορές σε πορείες υιοθετείς ιδεολογίες στις οποίες δεν πιστεύεις. Το σύνθημα "εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλι" το ξέρουμε όλοι λίγο πολύ. Σε πορεία του Π.Α.ΜΕ το σύνθημα αυτό γίνεται "εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, με το Κ.Κ.Ε αντίσταση και πάλι". Αν εγώ που δεν πιστεύω στο Κ.Κ.Ε πάω στην πορεία του, εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίζω τις απόψεις του και υιοθετώ την ιδεολογία του. Αν και ο αρχικός σκοπός για τον οποίο κατέβηκα στην πορεία ήταν απλά να δείξω την αντίδραση μου στα μέτρα της κυβέρνησης. Η προπαγάνδα στο μεγαλείο της. Είναι τελείως διαφορετικό το να φωνάζεις τα 2 αυτά συνθήματα. Είτε το πιστεύεις είτε οχι.
Τώρα θα μου πεις, τι προτείνω για να αλλάξει το σκηνικό. Γιατί είναι εύκολο να κρίνουμε και εξίσου χαζό όταν αυτό γίνεται χωρίς αντιπροτάσεις. Λοιπόν, είμαι χαζός και δεν έχω να προτείνω τίποτα απολύτως. Αν όμως διαβάζοντας αυτό το blog καταφέρεις να δείς τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία, τότε όλα είναι καλά. Η λύση του προβλήματος απαιτεί, σε πρώτη βάση, την κατανόηση του. Απλά σκέψου. Τις πταίει;
Κατ' αρχάς να ξεκαθαρίσω πως ούτε υποστηρίζω τις δολοφονίες ούτε προσπαθώ να τους δώσω πολιτικό υπόβαθρο. Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι στο οποίο πρέπει να δώσουμε βαρύτητα. Ήταν ο θάνατος των 3 υπαλλήλων της τράπεζας στοχευμένο χτύπημα; Δηλαδή, αυτοί που πέταξαν τις molotof, είχαν σκοπό να πλήξουν κάποιον από τους υπαλλήλους; Προφανώς και οχι. Το χτύπημα είχε σαν σκοπό την τράπεζα σαν κύριο παράγοντα του σημερινού οικονομικού συστήματος. Με λίγα λόγια, οι τράπεζες είναι το έμβλημα της οικονομίας και όταν η οικονομία έχει πρόβλημα, αυτές γίνονται ο πρώτος στόχος. Τώρα, ήταν ο θάνατος των 3 υπαλλήλων αναμενόμενος; Η απάντηση είναι ΝΑΙ. Κάποτε θα γινόταν και αυτό. Όταν σε κάθε διαδήλωση οι τράπεζες είναι κύριος στόχος των "κουκουλοφόρων", τότε κάποια στιγμή θα υπάρξουν και θύματα. Έχει σημασία αν αυτό έγινε τώρα ή αν θα γινόταν σε 1 χρόνο από σήμερα; ΟΧΙ. Το θέμα είναι πως κάποτε θα φτάναμε και σε αυτό το σημείο. Έχει σημασία αν μέσα στα θύματα ήταν μια έγκυος; Ίσως. Αυτό που είναι άξιο αναφοράς είναι ο τρόπος που παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ. Δώθηκε ιδιαίτερη έμφαση στην έγκυο με σκοπό να χτυπήσουν στο συναίσθημα. Είναι μέρος της προπαγάνδας των ΜΜΕ όταν θέλουν να παρουσιάσουν ένα γεγονός με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Και σε αυτό το σημείο να τονίσω πως δεν υπάρχει αντικειμενική ενημέρωση μέσω των ΜΜΕ. Ένας δημοσιογράφος που πληρώνεται δεν λέει ποτέ την αλήθεια. Σου λέει αυτα που θες να ακούσεις ή αυτά που του επιβάλλουν να πει. Καλώς ή κακώς, το μόνο μέσο στο οποίο ο έλεγχος είναι από περιορισμένος εως και ανύπαρκτος είναι το Internet. Είναι το μόνο μέσο το οποίο δεν έχουν καταφέρει να ελέξουν.
Αυτά όσο αναφορά τους δράστες. Από την άλλη πλευρά...
Η ανακοίνωση της Marfin για το γεγονός:
"Στην οικογένεια της MARFIN θρηνούμε σήμερα για την δολοφονία τριών νεαρών συναδέλφων μας.
Εκφράζουμε την οργή μας κατά της πολιτείας που εγνώριζε ότι μόνο από τύχη δεν είχαν συμβεί μέχρι σήμερα τέτοια τραγικά περιστατικά. Εκφράζουμε ακόμα την οργή μας για τα ξύλινα πολιτικά λόγια και τις ...
αντιδικίες σκοπιμότητας ορισμένων πολιτικών στη Βουλή την ώρα που οι σοροί των συναδέλφων μας δεν είχαν αποσυρθεί από το κατάστημά μας που επολιορκείτο ακόμα από τους διαδηλωτές ή και αναρχικούς.
Οι αυτουργοί μακάρι να συλληφθούν και να τιμωρηθούν. Την μεγαλύτερη ευθύνη όμως έχουν οι ηθικοί αυτουργοί που δυστυχώς δεν θα τιμωρηθούν ποτέ."
Ωραία. Όλα καλά ως εδώ. Όμως για ποιούς ηθικούς αυτουργούς μας μιλάνε; Όταν σου δανείζουν με εξαθλιωτικούς όρους και όταν σου παίρνουν το σπίτι ή το αυτοκίνητο επειδή χρωστάς κάποια λεφτά ( σε κάποιες περιπτώσεις τα πόσα είναι μερικές εκατοντάδες ευρω ), ποιοι είναι τότε οι ηθικοί αυτουργοί; Και αυτοί που δανείζονται από τις τράπεζες δεν είναι άτομα που έχουν λεφτά. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν κάτι στη ζωή τους δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ με ένα μισθό για γέλια. Όταν ο άλλος παίρνει ένα δάνειο για να βοηθήσει το παιδί του να σπουδάσει και εσύ του παίρνεις το σπίτι επειδή δεν μπορεί να σου δώσει κάποιες δόσεις, τότε ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός; Αν ο κουκουλοφόρος Χ φταίει μια φορά, οι τράπεζες και οι πολιτικοί φταίνε 100. Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Είναι τυχαίο που οι τράπεζες αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους την ώρα που οι περισσότεροι Έλληνες γίνονται όλο και πιο φτωχοί; Οχι. Γιατί οι τράπεζες κερδίζουν δημιουργώντας χρέος. Το χρέος με την σειρά του είναι ένας από τους παράγοντες που δημιουργούν βία.
Και συνεχίζω με μια δήλωση-καταγγελία ενός εργαζομένου στην Marfin:
"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ...
διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο."
Έτσι απλά για να μην ξεχνιόμαστε...
Σε ένα αμιγώς νομισματικό σύστημα, οι μόνοι ηθικοί αυτουργοί είναι οι τράπεζες και οι πολιτικοί. Οι τράπεζες με την πολιτική τους προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος χωρίς να υπολογίζουν το κόστος και την αξία της ανθρώπινης ζωής και οι πολιτικοί απλά αποτελούν τα πιόνια των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτοί καθορίζουν τις εξελίξεις ανάλογα με τις αποφάσεις τους. Αν η κυβέρνηση δεν έκοβε 2 μισθούς, θα έβγαιναν στον δρόμο 100.000 διαδηλωτές; Δεν το νομίζω. Και η δημοκρατία δεν πλήττεται από τον θάνατο 3 ατόμων κατά τη διάρκεια ενός εμπρησμού σε τράπεζα. Γιατί απλά δεν υπάρχει δημοκρατία. Εδώ έχουμε να κάνουμε με οικονομική σκλαβιά. Ένα καθεστώς στο οποίο πρέπει να δουλεύεις από το πρωί ως το βράδυ για να μην χάσεις την περιουσία σου και καταλήξεις στην φυλακή.
Συνοψίζοντας λοιπόν, φταίνε και οι δράστες που έριξαν τις molotof αλλά την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν οι τράπεζες και οι πολιτικοί. Αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί. Αυτό όμως δεν πρόκειται να ειπωθεί ποτέ στα κανάλια γιατί όπως προανέφερα, η ενημέρωση είναι άκρως υποκειμενική.
Παρόλα αυτά, θα ήταν τελείως χαζό να πούμε πως εμείς δεν ευθυνόμαστε για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Σε 2-3 χρόνια που θα έχουμε εκλογές, όλοι θα τρέξουν να ψηφίσουν τα 300 κελεπούρια της Βουλής. Σαν χώρα πάσχουμε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Βάλε και μια δόση μαζοχισμού και το όλο σκηνικό έχει ολοκληρωθεί. Μας παίρνουν τα πάντα αλλά εμείς εκεί. Τους ξαναψηφίζουμε! Και αφού πάρουν την ψήφο, ξέρεις τι γίνεται. Μην λέμε τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά...
Το πιο τραγικό βέβαια της υπόθεσης είναι ότι βρίζουμε αυτούς που ψηφίζουμε. Ψηφίζεις ΠΑ.ΣΟ.Κ και όταν τα μέτρα του σε χτυπάνε στο ψαχνό, βγαίνεις στους δρόμους να διαμαρτυρυθείς. Ναι ναι, πήγαινε ρίξε την ψήφο σου και όταν θα σε καταπιέζουν με τα μέτρα τους, βγές να μας πεις την αλήθεια σου. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά. Και αυτό δεν περιορίζεται στα κόμματα εξουσίας. Μην σου περνάει από το μυαλό ότι το ΚΚΕ, το ΛΑ.Ο.Σ και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α διαφέρουν σε κάτι ουσιαστικό. Είναι όλοι μέρος του συστήματος. Μέρος του προβλήματος και οχι της λύσης. Η μόνη διαφορά είναι πως τα 3 αυτά κόμματα είναι τα κόμματα αντίδρασης. Στην δράση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ, υπάρχει και η αντίδραση. Πέρα από αυτό, δεν αλλάζει κάτι. Επανάσταση μέσα στα πλαίσια του κατεστημένου δεν είναι επανάσταση. Είναι απλά η αυτοσυντήρηση του συστήματος. Πήγαινε σε πορείες, κάψε τράπεζες, σπάσε τους πάντες και τα πάντα. Δεν θα αλλάξει κάτι.
Μιλώντας για πορείες, έχω να πω ότι οι πορείες είναι εντελώς ανούσιες και δεν εξυπηρετούν κανένα συμφέρον του λαού. Οι πορείες αποτελούν μόνο την εξάλειψη του προσωπικού χαρακτήρα και την γενίκευση του από ειδικό σε γενικό. Πολλές φορές σε πορείες υιοθετείς ιδεολογίες στις οποίες δεν πιστεύεις. Το σύνθημα "εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλι" το ξέρουμε όλοι λίγο πολύ. Σε πορεία του Π.Α.ΜΕ το σύνθημα αυτό γίνεται "εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, με το Κ.Κ.Ε αντίσταση και πάλι". Αν εγώ που δεν πιστεύω στο Κ.Κ.Ε πάω στην πορεία του, εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίζω τις απόψεις του και υιοθετώ την ιδεολογία του. Αν και ο αρχικός σκοπός για τον οποίο κατέβηκα στην πορεία ήταν απλά να δείξω την αντίδραση μου στα μέτρα της κυβέρνησης. Η προπαγάνδα στο μεγαλείο της. Είναι τελείως διαφορετικό το να φωνάζεις τα 2 αυτά συνθήματα. Είτε το πιστεύεις είτε οχι.
Τώρα θα μου πεις, τι προτείνω για να αλλάξει το σκηνικό. Γιατί είναι εύκολο να κρίνουμε και εξίσου χαζό όταν αυτό γίνεται χωρίς αντιπροτάσεις. Λοιπόν, είμαι χαζός και δεν έχω να προτείνω τίποτα απολύτως. Αν όμως διαβάζοντας αυτό το blog καταφέρεις να δείς τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία, τότε όλα είναι καλά. Η λύση του προβλήματος απαιτεί, σε πρώτη βάση, την κατανόηση του. Απλά σκέψου. Τις πταίει;
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Ο πραγματικός εγκέφαλος
Είναι γεγονός πως, κάθε φορά που γίνονται επεισόδια στις διαδηλώσεις, μια συζήτηση ξεκινά για το ποιος βρίσκεται πίσω από τα επεισόδια, ποιος υποκινεί τους ταραξίες κτλ.
Το Γιάφκα Blog έψαξε και βρήκε τον πραγματικό εγκέφαλο. Με μεγάλη υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε τον γνωστό και ως "the man behind the scene"... μόνο που δεν πρόκειται για άνθρωπο αλλά για ένα διεστραμένο, επαναστάτη, αντιεξουσιαστή ΣΚΥΛΟ! Και ιδού οι αποδείξεις:
17 Δεκεμβρίου 2008
18 Δεκεμβρίου 2008
22 Δεκεμβρίου 2008
9 Ιανουαρίου 2009
4 Μαρτίου 2009
9 Μαίου 2009
6 Δεκεμβρίου 2009
24 Φεβρουαρίου 2010
5 Μαρτίου 2010
11 Μαρτίου 2010
Το Γιάφκα Blog έψαξε και βρήκε τον πραγματικό εγκέφαλο. Με μεγάλη υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε τον γνωστό και ως "the man behind the scene"... μόνο που δεν πρόκειται για άνθρωπο αλλά για ένα διεστραμένο, επαναστάτη, αντιεξουσιαστή ΣΚΥΛΟ! Και ιδού οι αποδείξεις:
12 Δεκεμβρίου 2008
17 Δεκεμβρίου 2008
18 Δεκεμβρίου 2008
22 Δεκεμβρίου 2008
9 Ιανουαρίου 2009
4 Μαρτίου 2009
9 Μαίου 2009
6 Δεκεμβρίου 2009
24 Φεβρουαρίου 2010
5 Μαρτίου 2010
11 Μαρτίου 2010
Πάντα στην πρώτη γραμμή, έτοιμος για δράση. Γεννημένος ηγέτης. Δακρυγόνα, μάνικες νερού και τα σχετικά κόλπα της αστυνομίας φαίνεται να μην τον αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο. Τώρα πείτε μου εσείς... Τι να τους κάνεις τους λοιπούς ταραξίες όταν έχεις τέτοιους σκύλους με έντονες ιδεολογικές ανησυχίες;
Υ.Γ: ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ ΚΑΙ ΚΟΥΚΟΥΛΑ!!!
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
Πιστεύω...
Όλοι μας λίγο πολύ πιστεύουμε κάπου. Άλλοι πιστεύουν στον Θεό, άλλοι στο χρήμα, άλλοι στον Maradona κτλ κτλ.
Έτσι λοιπόν και εγώ πρόσφατα βρήκα τον δικό μου Θεό!!! Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον ΦΡΑΠΕ!
Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.
Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.
Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.
Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.
Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου
Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.
Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.
Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.
Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.
Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.
Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.
Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.
Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.
Αμήν
Έτσι λοιπόν και εγώ πρόσφατα βρήκα τον δικό μου Θεό!!! Δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον ΦΡΑΠΕ!
Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.
Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.
Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.
Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.
Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου
Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.
Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.
Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.
Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.
Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.
Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.
Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.
Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.
Αμήν
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)